Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pomniejszenie zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu udziału w zyskach spółki komandytowej odnosi się wyłącznie do roku podatkowego, w którym osiągnięto zysk, zaś inne lata nie mogą być uwzględniane w tej kalkulacji.

Ustawodawca określił "próg" uznania czynności za abuzywną wskazując, że ma ona taki charakter, jeśli zamiarem podatnika było "przede wszystkim" osiągnięcie korzyści podatkowej. (…) jeśli podatnikowi przyświecało kilka celów (choćby dwa), a jednym z nich był cel osiągnięcia korzyści podatkowej, to można było zarzucić podatnikowi unikanie opodatkowania wyłącznie jeśli cel podatkowy miał charakter dominujący

Decyzja ostateczna, której wydanie zrodziło się z nieistnienia zobowiązania podatkowego, może być uchylona po wznowieniu postępowania, mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli od samego początku była bezprzedmiotowa.

Nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego.

Spółka komandytowo-akcyjna, wypłacając komplementariuszom zaliczki na poczet zysku w trakcie roku podatkowego, nie jest zobowiązana do bieżącego poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, a podatek ten winien być obliczony dopiero po ustaleniu podatku należnego spółki za rok podatkowy.

Decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli jej wydanie było pierwotnie bezpodstawne, a art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. nie stanowi przeszkody w eliminacji bezzasadnej decyzji administracyjnej.

Decyzja wymiarowa wydana z naruszeniem prawa w zakresie niespornym podatkowym, w szczególności dotyczącym przedawnienia zobowiązania i bezprzedmiotowym gruncie, może być uchylona mimo upływu terminu przedawnienia, jeśli jest to niezbędne dla stwierdzenia jej bezprzedmiotowości od chwili wydania. NSA uchyla decyzję, gdy bezprzedmiotowość wynika z treści wznowionej sprawy.

Transakcje nabycia paliwa realizowane przez E. Sp. z o.o. były transakcjami łańcuchowymi, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego według art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że to Nabywca organizował transport i był ostatecznym odbiorcą.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego za rok 2005 została oddalona ze względu na brak wpływu wyroku TSUE na decyzję ostateczną oraz brak przesłanek nieważności postępowania pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.