Działania podatnika, polegające na dokumentowaniu czynności pozornych w ramach karuzeli podatkowej, wykluczają możliwość odliczenia podatku naliczonego VAT. Skarga kasacyjna od wyroku sądowego podlegającego ocenie została oddalona, jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach.

Podatnik, świadomie biorąc udział w oszustwie podatkowym związanym z karuzelą VAT, nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego ani do stosowania stawki 0% VAT, ponieważ faktury VAT dokumentowały fikcyjne transakcje.

Wykreślenie z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT stanowi czynność materialno-techniczną, niewymagającą decyzji administracyjnej, jednak powinno zostać poprzedzone wezwaniem do złożenia wyjaśnień.

Wznowienie postępowania pod rządem Ordynacji podatkowej wymaga wystąpienia nowych okoliczności faktycznych. Jednakże odmawia się uchylenia decyzji ostatecznej, jeśli decyzja ta pozostaje zgodna z prawem, a podatnik nie dochował należytej staranności umożliwiającej obniżenie kwoty podatku. Skarga kasacyjna została oddalona.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, podlegały nieruchomości spółki U. sp. z o.o., mimo przejściowego braku możliwości prowadzenia działalności w wyniku obostrzeń pandemicznych, o ile nieruchomość była majątkiem gospodarczym zgodnie z u.p.o.l.

Zaskarżony wyrok pozostaje w mocy, gdyż zarzuty skargi kasacyjnej nie znalazły uzasadnienia w świetle wcześniejszych prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Sąd uznaje zgodność z prawem działania organu, w szczególności w kontekście naliczania odsetek w tytułach wykonawczych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uznając, że uzasadnienie decyzji organu podatkowego spełniało wymogi prawne, umożliwiając jej merytoryczną kontrolę sądową, zatem ponowne rozpoznanie skargi przez WSA jest zasadne.

Członek zarządu stowarzyszenia ponosi odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe stowarzyszenia, jeżeli organy podatkowe wykażą przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej, a członek zarządu nie zdoła skutecznie wykazać istnienia przesłanek egzoneracyjnych.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej następuje wyłącznie wtedy, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego ma rzeczywisty związek z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego i służy realizacji celów tego postępowania.

Organ podatkowy jest uprawniony do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT do czasu zakończenia weryfikacji, o ile uzasadnione jest to istniejącymi wątpliwościami odnośnie do zasadności zwrotu wynikającymi z kontroli celno-skarbowej. Zasada ta działa w granicach materialnoprawnych obowiązków dochowania terminu doręczenia decyzji podatkowych.

NSA uchyla wyrok WSA w Rzeszowie oraz decyzję DIAS z powodu braków w postępowaniu dowodowym, skutkujących niewłaściwym rozpoznaniem zdolności produkcyjnych S.B. oraz posiadania maszyn przez M.B.

Sąd administracyjny bada zasadność skargi na uchwałę organu podatkowego w aspekcie legalności decyzji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Bada, czy instrumentalność wszczęcia postępowania była uzasadniona na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, nie bazując na powierzchownej analizie uzasadnień organów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty dotyczące określenia odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób fizycznych, które w znaczącej części odnoszą się do prawomocnie rozstrzygniętej kwestii wymiarowej, są niezasadne. Skarga kasacyjna jako niemająca uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawidłowo uznał zastosowanie środków egzekucyjnych za zgodne z prawem, wykluczając przy tym naruszenie zasad postępowania egzekucyjnego.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadna. Wymagalność zobowiązania podatkowego istnieje, a zgłoszone zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym według u.p.e.a. nie zostały wykazane. Uchyla się wyrok WSA, oddalając skargę w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak obowiązków płatnika po stronie spółki N. S.A. odnośnie szkoleń dla współpracowników prowadzących działalność gospodarczą; kwestia przychodu ze szkoleń dotyczy samoopodatkowania w źródle działalności gospodarczej współpracowników.

Za nieuzasadnioną odmowę przedłożenia dokumentacji na żądanie organu podatkowego, wynikającą z braku obiektywnych przeszkód, mimo spełnienia formalnych zasad wezwania, podlega nałożenie kary porządkowej, co oznacza brak podstaw do jej uchylenia.

Organ podatkowy prawidłowo pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o interpretację indywidualną z uwagi na brak wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i niespełnienie wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.