Umorzenie postępowania odszkodowawczego było bezpodstawne w świetle braku regulacji przejściowych, dlatego że przesłanki do przyznania odszkodowania wyniknęły przed nowelizacją specustawy przesyłowej. Zasada ochrony praw nabytych i niedziałania prawa wstecz uniemożliwia stosowanie nowych przepisów do zakończonych stanów faktycznych.

Uchybienie terminowi z art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skargi na czynność administracyjną może być usprawiedliwione przez sąd, gdy wynikło z rozbieżności orzeczniczych. Ocena dopuszczalności zaskarżenia nie zależy wyłącznie od formalnych terminów, ale także od okoliczności wpływających na świadomość stron.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że plan miejscowy musi uwzględniać istniejące ograniczone prawa rzeczowe, takie jak służebność drogi koniecznej, i stwierdził nieważność planu w zakresie niezgodnym z tym obowiązkiem.

Ustalenie opłaty planistycznej na podstawie prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego jest uzasadnione, jeśli wykazuje on wzrost wartości nieruchomości wynikający z uchwalenia planu. Brak formalnych podstaw do jego kwestionowania nie uzasadnia uchylenia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak zmiany sposobu użytkowania lokalu z mieszkalnego na usługowy jest usprawiedliwiony, uzasadniając umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

NSA orzekł, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o uznaniu za obywatela polskiego, bez uprzedniego uchylenia decyzji o Karcie Polaka i pozwoleniu na pobyt stały, jest niedopuszczalne.

Decyzja o włączeniu nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków stwarza istotne konsekwencje dla prawa własności właściciela i wymaga zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, co determinuje zgodność z prawem tego typu działań organów administracyjnych.

Zaskarżona czynność Burmistrza Miasta Zakopane w zakresie włączenia budynku [...] do gminnej ewidencji zabytków dokonana została bez należytego uzasadnienia zabytkowego charakteru budynku oraz z naruszeniem zasad czynnego udziału właściciela nieruchomości w postępowaniu administracyjnym.

Czynność włączenia obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków, przeprowadzona z naruszeniem konstytucyjnych zasad ochrony praw własności, nawet przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. P 12/18), jest wadliwa i jej skuteczność prawna była prawidłowo zakwestionowana.

Skarżące nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu ważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości, gdyż nie legitymują się tytułem prawnym do tej nieruchomości na dzień wydania decyzji. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.