Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organów dotyczące zasiłku celowego, oparte na uznaniu administracyjnym i ocenie dostępnych środków finansowych, pozostają w granicach uznania, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek.

Po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności lub wydania z naruszeniem prawa jest wyłączone. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić jedynie w ramach postępowania nadzorczego, jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 2 oraz art. 158 § 3 k.p.a.

Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem określającym dopuszczalność inwestycji; jej prawidłowość analizuje się w granicach wyznaczonych przez stan faktyczny i zasady urbanistyczne, co potwierdził NSA, oddalając skargę kasacyjną M.S.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była sprzeczna z zasadami dobrego sąsiedztwa zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzasadniając uchylenie jej przez WSA.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania z uwagi na brak pełnego rozeznania stron, co wymagało ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. jest niezgodny z art. 45 Konstytucji RP. W związku z tym przywraca stosowanie przepisów o bezczynności i przewlekłości w administracyjnym postępowaniu cudzoziemców.

Sąd oddala skargę kasacyjną syndyka M. S.A. z powodu niewykazania przez skarżącego zgodności z warunkami uwłaszczenia, co uzasadniało odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego.

Samo złożenie prawidłowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 31 grudnia 2023 r. nie ustanawia prawa do świadczenia. Wszystkie przesłanki materialne muszą zostać spełnione przed tą datą, a prawo do świadczenia nie powstaje w przypadku równoczesnego pobierania emerytury.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że prawo do rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej nie przysługuje właścicielowi nieruchomości, który nie opuścił dawnego terytorium RP, a jego spadkobiercy repatriowali się przed jego śmiercią.

Pomimo naruszenia praw procesowych organu I instancji poprzez brak zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, skarga kasacyjna Ministra została oddalona, a decyzja Sądu I instancji utrzymana w mocy. Przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy miały zastosowanie do materialnoprawnych terminów obowiązujących podczas stanu epidemii.

Decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego, nawet przy wadliwym doręczeniu, jeśli okoliczności potwierdzają jej uzewnętrznienie. Ustawa zmieniająca K.p.a. wyklucza stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej po upływie 30-letniego terminu prekluzji.

Sąd I instancji może uchylić decyzję organu II instancji naruszającą zasadę reformationis in peius, lecz nie jest zobowiązany uchylać decyzji organu I instancji, gdy stwierdzone uchybienia nie mają istotnego wpływu na finalne rozstrzygnięcie sprawy.

Uchwała rady gminy przy ustalaniu planu miejscowego naruszająca zasadę proporcjonalności i przekraczająca granice władztwa planistycznego przez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności, prowadzi do jej stwierdzenia nieważności w części. NSA potwierdził istotność ochrony konstytucyjnego prawa własności w procesie planowania przestrzennego.

Rada Miasta Krakowa, przyjmując uchwałę planistyczną, przekroczyła granice władztwa planistycznego, naruszając zasady proporcjonalności i równości oraz nie uzasadniając racjonalnie zróżnicowania regulacji terenów przyległych.