Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona, gdyż organ podatkowy był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionego przez Skarżącego opisu stanu faktycznego, nawet jeśli nie precyzował on kwalifikacji prawnej umowy.

NSA, uznając zasadność skargi kasacyjnej Dyrektora KIS, uchylił wyrok WSA ze względu na niewłaściwe uzasadnienie oraz niezasadne nieuwzględnienie zarzutów procesowych, a sprawę skierował do ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję organów podatkowych, stwierdzając, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie uprawniały do odliczenia podatku VAT naliczonego. Działania organów miały rzeczywiste podstawy, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w obrocie gospodarczym.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając nieuzasadnione zarzuty wniesione przez skarżącego, oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że dokumentacja i argumenty organu podatkowego były niewystarczające do podważenia wcześniejszych orzeczeń.

Art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje stosowania zasady kosztu historycznego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów, a kluczowe jest uwzględnianie bieżącej wartości ekonomicznej składnika majątkowego w momencie uzyskania przychodu.