Należy uznać, że dochody uzyskane z kredytu i sprzedaży nieruchomości, jako przychody rodziny, przekraczają ustawowe kryteria dochodowe i skutkują uznaniem zasiłku celowego za świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej sprzed ponad 30 lat, podkreślając, że jest to zgodne z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. oraz zasadami konstytucyjnymi.

W postępowaniu o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, organy zobowiązane są uwzględnić przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym kwestię bezpieczeństwa ruchu drogowego, co może uzasadniać większe wymiary niż wskazane minimum odległości dla lokalizacji reklam przy drogach krajowych.

Gmina nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, jeśli nie wykazuje prawnego ograniczenia w zagospodarowaniu swoich gruntów przez projektowaną inwestycję.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa dostępu do akt postępowania osobie nie legitymującej się statusem strony w głównym postępowaniu jest uzasadniona. Prawa procesowe związane z dostępem do dokumentacji akt sprawy incydentalnej są zależne od statusu strony w postępowaniu głównym, co wyklucza osoby nieuznane za stronę w tymże postępowaniu.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji publicznej, bazując na decyzji lokalizacyjnej oraz rokowaniach, jest zgodne z prawem, jeśli spełnia wymogi ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Właściciele odrębnych lokali nie mają statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dotyczącej części wspólnych budynku, chyba że wykazują odrębny interes prawny związany z ich lokalami.

Uzyskanie przez skarżących ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej, że nieruchomość nie podpada pod dekret PKWN, jest kluczowe dla ich statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko Sądu I instancji, że art. 155 k.p.a. nie może być podstawą do zmiany decyzji ostatecznej, jeżeli brak jest nowych dowodów, a zasada trwałości decyzji administracyjnych została zachowana.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za bezpodstawne zarzuty skargi kasacyjnej, potwierdził, iż dopóki prawidłowość wpisu do ewidencji gruntów nie zostanie skutecznie podważona, organy administracji związane są jej ustaleniami w procesie urządzenia lasów.

Wznowione postępowanie administracyjne musi opierać się na stanie prawnym obowiązującym w momencie jego prowadzenia, co obejmuje również skutki stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, eliminującej go z obrotu prawnego od momentu jego powstania.