Sąd uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organy I instancji prawidłowo stwierdziły legalność budowy budynku w ramach zgłoszonego uzupełnienia zabudowy zagrodowej.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku jest prawidłowa. Brak precyzyjnego określenia sposobu rozbiórki nie oznacza niewykonalności decyzji, a żadne kwalifikowane wady prawne nie wystąpiły.

NSA oddalił skargę kasacyjną Powiatu R. wskazując, że użytkowane przez skarżącego rowy melioracyjne rodzą obowiązek świadczenia na rzecz Gminnej Spółki Wodnej z tytułu stosownych korzyści, zgodnie z art. 454 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania wynikającej z orzekania wobec zmarłej strony. Zarządzenie Burmistrza, jako akt prawa miejscowego, wymagało prawidłowego upoważnienia, co nie zostało spełnione, zarządzenie było więc nieważne.

Zaskarżony wyrok oddalający skargę kasacyjną jest zgodny z prawem, albowiem ograniczenia czasowe art. 100c i 100d ustawy o pomocy nie niweczyły obowiązków organu po 30 czerwca 2024 roku. WSA słusznie zobowiązał Wojewodę do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o pobyt czasowy.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w zakresie przewidującym wykluczenie środków prawnych zwalczających bezczynność administracji, jest od dnia 1 lipca 2024 r. niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ponowne rozpoznanie kwestii bezczynności organu administracyjnego względem cudzoziemców.

W sprawach ustalania warunków zabudowy nie można wywodzić interesu prawnego z przypuszczeń o przyszłych uciążliwościach inwestycji, a legitymację procesową w takich sprawach determinują przepisy prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Pomorskiego i uchylił wyrok w zakresie zobowiązania do wydania decyzji z powodu wydania decyzji administracyjnej. Od 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy nie ma zastosowania z uwagi na jego sprzeczność z Konstytucją RP.

Posłużenie się przez pełnomocnika cudzoziemca nieautentycznym dokumentem w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, skutkuje odmową jego udzielenia, a odpowiedzialność procesowa obejmuje skutki bezpośrednie dla mocodawcy (art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.c.).

Fakt umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od sytuacji osobistej cudzoziemca.