To na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcia ich stosownymi dowodami; organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska podatnika.

Przepisy o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania nie mogą być stosowane do podatku za rok, w którym zostały wprowadzone, jeśli wprowadzają niekorzystne dla podatnika zmiany dotyczące jego zobowiązań podatkowych za ten rok, w szczególności związanych z uzyskaniem korzyści przed ich wejściem w życie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych przez sąd pierwszej instancji w zakresie uzasadnienia wyroku, podtrzymując konieczność zbadania, czy termin przedawnienia nie uległ przerwaniu, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej.

Sankcje podatkowe z art. 112c ustawy o VAT, nakładane na podatnika stosującego nierzetelną dokumentację, muszą uwzględniać zasadę proporcjonalności i indywidualne okoliczności sprawy; brak takiej analizy czyni decyzję nieważną.

Niedopuszczalne jest wymaganie od spółki giełdowej z rozproszonym akcjonariatem wykazania pełnej listy pośrednich akcjonariuszy, jeśli jest to obiektywnie niewykonalne. Literalna wykładnia przepisów podatkowych musi ustąpić względom celowościowym i zasadzie zaufania do prawa.

Attaché obrony pełniący służbę w ataszacie obrony nie spełnia warunku wykonywania zadań w składzie jednostki wojskowej, co wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie dotyczącej zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT na rzecz upadłej spółki, zatwierdził decyzję WSA o oddaleniu skargi, podkreślając zgodność działań organów z prawem przed ogłoszeniem upadłości.

Orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r. nie ma wpływu precedensowego na treść decyzji podatkowej, nie uzasadniając tym samym wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.

Gmina może stosować własną, bardziej reprezentatywną metodę obliczenia proporcji VAT, opartą na faktycznym czasie wykorzystania obiektów zamiast standardowej metody, jeśli lepiej odzwierciedla specyfikę jej działalności.

Złożony przez wnioskodawcę wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej został prawidłowo pozostawiony bez rozpatrzenia z powodu nieprecyzyjnego wskazania przedmiotu usługi. Wnioskodawca jest zobowiązany do jednoznacznego określenia, czy wnioskowana usługa stanowi pojedynczą usługę czy świadczenie kompleksowe.

Przedawnienie podatkowe nie może być zawieszone instrumentally poprzez wszczęcie postępowania karnego. Nieruchomość może być uznana za środek trwały, jeśli obiektywne przesłanki potwierdzają przewidywany okres jej użytkowania dłuższego niż rok.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli postępowanie karne skarbowe nie zostaje wszczęte instrumentalnie wyłącznie w celu zawieszenia biegu przedawnienia. Nieruchomości nie stanowią środków trwałych, jeżeli brak jest obiektywnych przesłanek przewidywania ich używania przez dłużej niż rok.

Składająca się z podatnika indywidualnego osób fizycznych umowa sprzedaży ogółu praw i obowiązków spółki komandytowej skutkuje przychodem, który winien być opodatkowany w pełnej wysokości uzyskanej ze sprzedaży, bez względu na późniejsze osobiste rozliczenia spadkobierców, które nie wpływają na moment i wysokość przychodu do opodatkowania.

Podatnicy są uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych, które mogą być stosowane zarówno w przeszłych, jak i przyszłych okresach podatkowych, z zastrzeżeniem braku przedawnienia, co jest zgodne z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.

Ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu na rzecz podmiotu gospodarczego nie skutkuje powstaniem przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, gdy czynność prawna ma charakter nieodpłatny.

Podatnikom przysługuje prawo zmiany stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną, zgodnie z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., w zakresie rozliczeń podatkowych dotyczących lat poprzednich. Brak wyraźnego zakazu w przepisach uzasadnia takie uprawnienie, co stanowi legalne narzędzie zarządzania kosztami podatkowymi.

To na podatniku ciąży obowiązek wykazania zasadności żądania stwierdzenia nadpłaty i poparcia go stosownymi dowodami, a organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska podatnika.

Orzeczenie TSUE w sprawie C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej w postępowaniu podatkowym I. sp. z o.o., nie uzasadniało wznowienia postępowania i uchylenia decyzji organu skarbowego.