Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotowy materiał uznany jest za odpady, a brak znikomości naruszenia uzasadnia naliczenie administracyjnej kary pieniężnej.

W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja odmowna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, której nieważność była przedmiotem sporu, nie naruszała prawa w stopniu rzutującym na jej ważność, wobec czego skarga kasacyjna ekologicznych organizacji została oddalona.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skarżących ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zasadna; przepis § 6 pkt 6 nie miał zastosowania, z uwagi na ustanie ważności pierwotnego zezwolenia, określającego tymczasowy charakter dotychczasowego zagospodarowania.

Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych powinna uwzględniać bezpośredni związek z usługą wodną, a nie szerokie przedsięwzięcie inwestycyjne; Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając oceny WSA za właściwe.

Zarządzenia pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jako władcze środki prawne, podlegają kognicji sądów administracyjnych, lecz kontrola ta nie obejmuje legalności ustaleń faktycznych protokołu kontroli. Wytwarzanie odpadów w instalacji wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, a obowiązki ewidencyjne muszą odzwierciedlać stan faktyczny.

W sytuacji braku adekwatnego związku przyczynowego zmiana stanu wody na działkach sąsiednich, nie powodując szkody, nie uzasadnia nałożenia obowiązku ich przywrócenia w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.

Decyzja kasacyjna, mimo ostateczności, nie kończy postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a., co wyklucza jej użycie jako podstawy do wznowienia postępowania.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może bazować na wątpliwościach ocennych, lecz wymaga oczywistości tego naruszenia. Skarga kasacyjna opierająca się na wątpliwych przesłankach co do prawa własności oraz legitymacji gruntami przez PKP została oddalona, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji o uwłaszczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA w Poznaniu, uznający obiekt za kąpielisko. Stwierdzono, że zbiornik nie jest oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, co kwalifikuje go jako kąpielisko zgodnie z definicją w art. 16 pkt 22 Prawo wodne.

Decyzja rozbiórkowa może być skierowana do właściciela obiektu budowlanego, nawet jeśli nie jest właścicielem działki, o ile obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem.

Dla wiążącej oceny prawnej obiektu oraz nałożenia obowiązków na właściciela zgodnie z art. 48 P.b., kluczowe jest stwierdzenie trwałego związania obiektu z gruntem oraz zakończenia robót budowlanych, co wyklucza zwolnienie z pozwolenia na budowę.

Opiekun faktyczny dziecka, który sprawuje nad nim bieżącą opiekę na podstawie orzeczenia sądu, jest uprawniony do świadczenia wychowawczego, nawet gdy nie wystąpił z wnioskiem o przysposobienie dziecka, co wynika z wykładni celowościowej przepisów u.p.p.w.d. oraz zasad konstytucyjnych.

Zawieszenie postępowania uwłaszczeniowego do czasu rozstrzygnięcia komunalizacji jest prawidłowe, gdyż wynik postępowania komunalizacyjnego stanowi zagadnienie wstępne determinujące właściwość organu do wydania decyzji uwłaszczeniowej.

Przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez Zarząd Lokali Miejskich i ich udostępnienie dzielnicowemu Policji jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, jeśli przetwarzanie służy prawnie uzasadnionemu interesowi administratora w sytuacjach zagrożeń bezpieczeństwa publicznego.

Sąd uznał, że brak jasnego uzasadnienia legitymacji skargowej skarżącego oraz zakwalifikowania wnioskowanego dokumentu jako informacji publicznej uniemożliwia prawidłową ocenę rozstrzygnięcia w kontekście prawnym, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność rozstrzygnięcia roli podmiotu przetwarzającego i jego odpowiedzialności w procesie przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, iż zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości są niezasadne, wobec czego oddalił skargę kasacyjną T.S.