Oddalenie skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach jako nieuzasadnionej, potwierdzające potrzebę rzetelnego rozważenia kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy w świetle przesłanki "dobrego sąsiedztwa" zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły wystarczającego postępowania w zakresie oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami technicznymi, co uniemożliwiło stwierdzenie zgodności dokonanych zmian z prawem.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1966 r. dotyczącej przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa została podtrzymana, jako że nie wykazano rażącego naruszenia prawa przez organ administracyjny.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym i błędnej wykładni prawa materialnego okazały się bezzasadne. Sfałszowane dokumenty przedstawione w toku postępowania administracyjnego uzasadniają cofnięcie zezwolenia na pobyt, niezależnie od świadomości strony co do ich fałszywości.

Zaświadczenie wskazujące wyłącznie na klasyfikację budynku wg KŚT jako mieszkalnego nie wystarcza do uznania, iż przynajmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, co jest niezbędne do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności według ustawy o przekształceniu gruntu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak prawnej możliwości wznowienia postępowania w przypadku, gdy decyzja ostateczna, która miałaby podlegać wznowieniu, została już uchylona odrębnym aktem administracyjnym. Brak przedmiotu wznowienia wyklucza orzekanie o wznowieniu.

Organ administracji publicznej słusznie odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, gdyż podnoszone przez stronę przeszkody finansowe i proceduralne nie przeważają nad koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiedzialność cudzoziemca za przedłożenie nieprawdziwych informacji przy wniosku o pobyt stały, zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 3 u.o.c., nie wymaga świadomości działania. Potwierdzenie przez wyroki sądów karnych użycia podrobionych dokumentów stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia.

Przy braku dowodów na bezczynność lub przewlekłość, zgodność działań organu z terminami ustawowymi wyklucza stwierdzenie przewlekłości postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Przesłanki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 2e u.p.s. w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej muszą uwzględniać wnioski stron o zwolnienie z opłaty złożone na podstawie art. 64 u.p.s. oraz składające się na nie okoliczności faktyczne, co naruszone prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji.

W postępowaniu o stwierdzenie uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami, decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu może stanowić wystarczający dowód istnienia zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., bez konieczności powoływania się na uprzednie decyzje. Decyzje te należy oceniać zgodnie z uchwałą NSA z 2024 r.

NSA oddala skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej, stwierdzając, iż droga pożarowa dla budynku skarżącej przewidziana w pierwotnym projekcie zatwierdzonym w 2006 roku, nie jest zagrożona przez planowaną inwestycję.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym, a postępowanie o jej unieważnienie wszczęte po upływie 30 lat, umorzone z mocy prawa.

Postępowania administracyjne wszczęte po 30 latach od ogłoszenia lub doręczenia decyzji, niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, ulegają umorzeniu z mocy prawa. Skarga kasacyjna przeciwko takiemu rozstrzygnięciu nie znajduje uzasadnienia w prawie materialnym ani procesowym.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o warunki zabudowy. Brak miejscowego planu nie uzasadnia automatycznie zawieszenia postępowania.

Osoba niespokrewniona, ustanowiona niezawodową rodziną zastępczą, nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy na tej osobie nie spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnego, nawet jeśli rezygnuje z zatrudnienia dla opieki nad nim.