Za niezgodne z warunkami zezwolenia gospodarowanie odpadami, wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej jest zasadne, gdy potwierdza je dowód z urzędowego protokołu kontroli, a sąd uznaje naruszenia za istotne względem ochrony środowiska.

Dla ustalenia opłaty stałej z art. 271 ust. 5a p.w. konieczne jest ustalenie, czy przedsięwzięcie jest obiektem liniowym w rozumieniu art. 271 ust. 5b p.w., co decyduje o potencjalnym wyłączeniu opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych.

Decyzja o nałożeniu na spółkę T. administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego jest prawidłowa. Zarzuty dotyczące przedawnienia oraz proceduralne są niezasadne. Skarżąca naruszyła warunki pozwolenia poprzez przekroczenie dopuszczalnych stężeń siarczanów.

NSA potwierdził, że brak spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej uzasadnia odmowę zmiany decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, a zarzuty proceduralne w skardze kasacyjnej były bezzasadne.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej, a zaległości z opłatami przekształceniowymi lat wcześniejszych nie stanowią przeszkody prawnej do wydania zaświadczenia.

Organ administracyjny pozostaje w bezczynności, jeżeli nie rozpatrzy w pełni wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie gdy anonimizacja dokumentu jest nieuzasadniona. Nieudzielenie pełnych informacji lub niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia kontrolę sądu nad działaniami organu.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów oparta na art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej jest zgodna z prawem, a argumenty dotyczące wadliwości wcześniejszych decyzji administracyjnych nie stanowią podstaw do jej podważenia.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia oparta jest na zasadzie zobiektywizowanej odpowiedzialności, która nie uwzględnia stanu zdrowia psychicznego jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność.

Zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska, organ ochrony środowiska może nałożyć obowiązek przeglądu ekologicznego w przypadku możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Nie wymaga się stwierdzenia faktycznego oddziaływania. Sąd potwierdził, że błędy pisarskie w decyzji nie wpływają na jej ważność.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę, która posiada prawo do emerytury i nie zawiesiła jego pobierania przed 31 grudnia 2023 r., mimo prawidłowego i kompletnego wniosku złożonego przed ww. datą, jeśli warunki świadczenia nie zostały w pełni spełnione przed zmianą przepisów.

Budowa gazociągu średniego ciśnienia w Kielcach stanowi inwestycję celu publicznego o lokalnym znaczeniu gminnym, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż spełnia cel zaopatrzenia w gaz jako zadanie własne gminy, co uzasadnia decyzję lokalizacyjną organu.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku braku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej w trybie określonym przez art. 49e P.b., organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu uznanego za samowolę budowlaną.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.

Decyzja Ministra Finansów z dnia 19 września 2002 r., stwierdzająca przejście własności nieruchomości na Skarb Państwa, została wydana bez rażącego naruszenia prawa. Skargi kasacyjne Uniwersytetu i L.R. zostały oddalone jako niezasadne, a procesy przed administracją były zgodne z przepisami prawa materialnego oraz procedurą administracyjną.