NSA uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej i orzekł o uchyleniu wyroku WSA z powodu nieujawnienia zastosowania wytycznych wskazanych w poprzednim wyroku NSA, zobowiązując WSA do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów kasacyjnych i wytycznych NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie była bezzasadna i oddalił ją, potwierdzając uchylenie decyzji podatkowej jako prawidłowej na korzyść Skarżącego pomimo zarzutów dotyczących nierzetelności faktury zakupu.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów dotyczących błędów w ocenie materiału dowodowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co skutkuje utrzymaniem w mocy uchylenia decyzji podatkowej.

Dopuszczalne jest dokonanie zmiany ostatecznej decyzji podatkowej w sytuacji zaistnienia nowych, istotnych okoliczności faktycznych dotyczących klasyfikacji nieruchomości, uzasadniających określenie należności podatkowych według stawki innej niż dla budynków mieszkalnych.

Grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej użytkowane przez spółkę z o.o., jako przedmioty opodatkowania, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie spełniają przesłanek do zwolnienia podatkowego.

Grunty, budynki i budowle używane przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w ramach infrastruktury wodno-kanalizacyjnej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą, gdyż spółka spełnia kryteria przedsiębiorstwa komercyjnego, i nie może uzyskać zwolnienia przewidzianego dla jednostek samorządowych.

Osoba trzecia, wobec której orzeka się o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, nie nabywa statusu podatnika ani płatnika, a więc nie podlega reżimowi ewidencyjnemu przewidzianemu w ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. ma zastosowanie wyłącznie do gruntów i budynków stanowiących własność gminy, a nie do nieruchomości będących w posiadaniu spółek prawa handlowego, nawet jeśli wykonują one zadania z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków.

Bezzasadna odmowa dostarczenia dokumentacji podatkowej, pomimo prawidłowego wezwania, uzasadnia nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 Ordynacji podatkowej, z uwagi na brak obiektywnych przeszkód jej realizacji i niewłaściwe ocenianie zasadności wezwań przez podatnika.

Spółka prowadząca działalność w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków, wykonująca te czynności na podstawie umowy z gminą, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; posiadane przez nią nieruchomości podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą.

Przepis art. 15zzzzzn² ustawy COVID przewiduje możliwość przywrócenia również terminów prawa materialnego, w tym terminów, których niezachowanie prowadzi do wygaśnięcia lub utraty praw i obowiązków podatnika.

NSA orzekł, że postępowanie dotyczące odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wszczęte po ogłoszeniu jej upadłości nie odnosi się do masy upadłości, jeśli zobowiązanie powstało po ogłoszeniu upadłości. W związku z tym nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych i postępowanie podatkowe może być prowadzone z udziałem upadłego, a nie syndyka.

Samo posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli nie przesądza o związaniu tych nieruchomości z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; konieczne jest wykazanie faktycznego lub potencjalnego ich wykorzystania do działalności gospodarczej o charakterze zarobkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obowiązek aktualizacji danych adresowych w trybie ustawy o ewidencji nie ciąży na osobach trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe spółki, co wymaga ponownego badania skuteczności doręczeń przez WSA.

Zarówno przepisy prawa krajowego, jak i unijnego, nie pozwalają na odliczenie podatku naliczonego przy WNT, jeżeli towar znajduje się w momencie zakończenia transportu w innym państwie członkowskim. Należy opodatkować WNT w państwie, którego numer VAT został użyty w transakcji, chyba że podatnik udowodni opodatkowanie nabycia w państwie docelowym.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów musi być opodatkowane w kraju nabywcy, który dysponował właściwym numerem identyfikacyjnym, jeśli nabywca nie spotka się z jego opodatkowaniem w kraju zakończenia transportu. W takich okolicznościach brak rejestracji oraz nieprawidłowości formalne powodują konieczność rozliczenia podatku w Polsce.

Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jako środek egzekucyjny spełnia kryteria skuteczności i minimalnej uciążliwości, jeśli Skarżący nie udowodni nadmiernej uciążliwości ani nie wskaże skutecznej alternatywy. Skarga kasacyjna w takim wypadku nie zostanie uwzględniona, jeżeli zarzuty proceduralne nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 7 § 2 i art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a.).