Zmiany stanu wody na gruncie, które nie prowadzą do niekorzystnych zmian dla gruntów sąsiednich, nie powodują powstania zobowiązania do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne.

Podniesienie terenu działki sąsiedniej nie stanowi automatycznej podstawy do wydania nakazu przewidzianego w art. 234 ust. 3 Prawo wodne, jeśli nie wykazano szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Właściciel działki musi udowodnić niekorzystną zmianę stosunków wodnych, aby uzyskać takie rozstrzygnięcie.

Pobieranie emerytury uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego; możliwe jest jedynie poprzez zawieszenie świadczenia emerytalnego. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień w postępowaniu, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy, zatem została oddalona.

Na podmiot odbierający odpady komunalne, który nie osiąga wymaganych poziomów recyklingu, może zostać nałożona kara pieniężna zgodnie z art. 9g i 9x u.c.p.g., bez względu na okoliczności, jeżeli nie wykaże on braku wpływu na nieosiągnięcie tychże poziomów.

Uchwała Rady Miasta dotycząca zmiany studium zagospodarowania przestrzennego nie narusza zasad i trybu jego sporządzania, a wprowadzone w niej regulacje zgodne są z przepisami prawa, w szczególności w zakresie ograniczeń związanych z zabudową gruntów leśnych oraz zasad proporcjonalności wobec prawa własności.

Gmina, w ramach przyznanego władztwa planistycznego, posiada swobodę w ustalaniu przeznaczenia terenów, niezależnie od żądań właścicieli nieruchomości, o ile uwzględnia zasady ładu przestrzennego oraz nie przekracza granic wynikających z interesu publicznego i prawa własności.

Brak dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat nie stanowi wystarczającej podstawy do roszczeń odszkodowawczych wobec Skarbu Państwa; organy administracyjne właściwie oceniły materiał dowodowy, zakładając wypłatę odszkodowania.

Podwyższenie terenu na działkach sąsiednich nie stanowiło zmiany stanu wody na gruncie skarżącego w rozumieniu art. 234 ust. 3 u.p.w., wobec braku dowodów na jego szkodliwy wpływ na grunty skarżącego.

W przypadku umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób niepożądanych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od innych okoliczności. Decyzja jest zatem związana, a odmowa obligatoryjna.

Umorzenie postępowania administracyjnego z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 11 sierpnia 2021 r. pozostaje w zgodzie z porządkiem prawnym, zważywszy na konieczność stabilizacji decyzji wydanych znacznie wcześniej, w tym przez wzgląd na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 46/13.

Nakaz przywrócenia stanu poprzedniego bądź wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wodnym nie może być wydany, jeśli brak jest bezpośrednich dowodów na szkodliwą zmianę stosunków wodnych między działkami, co oznacza, że w takich okolicznościach nie zachodzą przesłanki z art. 234 ustawy Prawo wodne.

Postępowanie administracyjne zostaje umorzone wskutek zawieszenia bez dostarczenia raportu o oddziaływaniu na obszar Natura 2000, co powoduje uznanie wniosku o pozwolenie na budowę za wycofany (art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej).

Właściciel gruntu nie wykazał, że sąsiednia zabudowa wpłynęła na zmianę stosunków wodnych w sposób szkodliwy dla jego działki, a tym samym brak było podstaw do wydania nakazu na podstawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.

Sąd administracyjny II instancji narusza art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., przyjmując jako miarodajną datę nadania przesyłki datę wydruku etykiety przez kuriera, nie uwzględniając regulaminu operatora pocztowego oraz nie umożliwiając weryfikacji rzeczywistego momentu nadania przez stronę.

Organ I instancji powinien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie wykazania charakteru inwestycji jako celu publicznego zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 3 u.g.n.

Wydanie decyzji odmownej we wznowieniu postępowania wymaga przeprowadzenia pełnej analizy nowych okoliczności faktycznych pod kątem ich wpływu na sprawę, przy jednoczesnym uznaniu interesu prawnego wnioskodawcy jako strony postępowania.

Działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, co uzasadnia brak statusu stronny skarżącego w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym pozwolenia na budowę.