Uznanie za obywatela polskiego może być odmówione, gdy cudzoziemiec poprzez swoje wcześniejsze zachowanie stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co ocenia się na podstawie całokształtu dotychczasowej postawy cudzoziemca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2515/24, potwierdza zasadność skargi na bezczynność Wojewody, stwierdzając, że terminy zawieszenia przewidziane w przepisach dla cudzoziemców nie mogły usprawiedliwiać organu po 30 czerwca 2024 r.

Zasady sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszczają różnice w przebiegu granic przeznaczenia terenu pomiędzy studium a planem, pod warunkiem zachowania zgodności funkcjonalnej, co nie narusza ustaleń studium (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Skorygowanie granic nie stanowi zatem podstawy do uznania nieważności planu.

Postępowanie o wpis obiektu do rejestru zabytków stanowi zagadnienie prejudycjalne uzasadniające zawieszenie postępowania budowlanego, zgodnie z zasadą pierwszeństwa ochrony zabytków.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o braku bezczynności Wojewody Śląskiego ws. zezwolenia na pobyt cudzoziemca, uchylając wyrok WSA i przekazując sprawę do rozpatrzenia pod kątem przewlekłości procedury ze względu na formalne uchybienia.

Zawieszenie terminu do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 15zzr ustawy COVID-19 jest zasadne; umowa z 1989 r. miała charakter wywłaszczeniowy; decyzja o zwrocie nieruchomości musi zawierać zabezpieczenie wierzytelności odszkodowawczej.

Prezydent m.st. Warszawy, działając jako reprezentant Skarbu Państwa, posiada legitymację do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż norma wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego i umarzająca postępowania administracyjne wszczęte po ponad 30 latach od ogłoszenia decyzji, jest zgodna z Konstytucją RP i międzynarodowymi standardami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejszą decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uznając, że procedura ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości była zgodna z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.