Zarządy dróg publicznych mogą wykonywać tylko zadania im przypisane w ustawie, a rozszerzenie ich zadań na drogi wewnętrzne jako mienie komunalne stanowi przekroczenie uprawnień przysługujących organom stanowiącym gminy.

Osoba nieuznana za stronę w postępowaniu głównym nie ma prawa żądać udostępnienia akt sprawy administracyjnej, a decyzje organów o odmowie ich udostępnienia, podjęte zgodnie z k.p.a., są prawidłowe.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu braku dostatecznego uzasadnienia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na konieczność wyjaśnienia kwestii wniosku z 1957 r. oraz prawidłowego zastosowania regulacji prawnych w okresie przed i po nowelizacji k.p.a.

Organizacji społecznej nie przysługuje prawo żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jeżeli jej cele statutowe nie pozostają w merytorycznym związku z przedmiotem decyzji, a żądanie to nie jest uzasadnione interesem społecznym.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ odwoławczy może odmówić wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, jeżeli interes publiczny związany z realizacją inwestycji celu publicznego przeważa nad przedstawionymi obawami skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA we Wrocławiu podkreślił konieczność precyzyjnego określania daty wydania decyzji administracyjnej oraz jasności uzasadnienia wyroku, umożliwiającego skuteczną kontrolę kasacyjną.

Warunki minimalnej powierzchni działki budowlanej określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla oceny projektów budowlanych, a ich niespełnienie wyklucza możliwość uzyskania pozwolenia na budowę.

Regulacje wprowadzone przez uchwałę Rady Miasta Krakowa, dotyczące ograniczeń w działalności gastronomicznej na terenie parku kulturowego, mieszczą się w granicach delegacji ustawowej i służą ochronie krajobrazu kulturowego, a zatem są zgodne z prawem.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku uzasadnionych podstaw, gdyż sąd I instancji prawidłowo zastosował się do wcześniejszych orzeczeń, w tym do ustalenia istnienia zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

NSA przyjął, że w przypadku uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności, świadczeniobiorca traci prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, a niewypełnienie obowiązku informacyjnego skutkuje uznaniem świadczenia za nienależnie pobrane, nakładając obowiązek jego zwrotu.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące zwolnień z opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, wydawane w trybie uznania administracyjnego, są prawnie dopuszczalne, a przesłanka rażącego naruszenia obowiązków rodzinnych nie może być stosowana bez wykazania stopnia winy, szczególnie w kontekście choroby psychicznej.

Skarga kasacyjna Wojewody Małopolskiego dotycząca decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, oddalona. Uchybienia proceduralne i brak uzasadnionego związku z materialnym prawem sprawcy uchybienia nie wykazane.

Dla uznania działki za część zwartego kompleksu leśnego wystarczające jest spełnienie wymagań powierzchniowych przewidzianych przez ustawę o lasach, niezależnie od przeznaczenia wynikającego z planu miejscowego. Brak jest wpływu odległości od parków krajobrazowych na kwalifikację działki jako leśnej.

Brak związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawną osobą wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zasadnicze znaczenie mają charakter i zakres sprawowanej opieki.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie wynika z konieczności ciągłej opieki nad osobą niepełnosprawną. Sąd podkreślił konieczność wykazania związku przyczynowego między opieką a niepodjęciem zatrudnienia.

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeśli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy o innych ustaleniach. Przepis ten zapobiega kolizji aktów, dając pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego.