Oddalenie skargi kasacyjnej spółki A. sp. z o.o. przeciw decyzji o zamknięciu składowiska odpadów nastąpiło z powodu niewłaściwego zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. i art. 148 ust. 3 ustawy o odpadach. Żądanie zmiany decyzji było nieterminowe i niezgodne z prawem.

Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien jednoznacznie określać racjonalne warianty realizacji projektu, a ich brak stanowi przeszkodę w ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, co jest podstawą do uchylenia decyzji administracyjnej.

Węzłowy charakter rozstrzygnięcia sprowadza się do uznania, iż dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, konieczna jest analiza skutków społeczno-gospodarczych w obrocie prawnym, których brak w trybie nadzoru nieważnościowego uniemożliwia kwalifikację naruszenia prawa jako rażącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji o odszkodowaniu, którą unieważniły wcześniejsze orzeczenia wywłaszczeniowe, jest zgodne z prawem, mimo późniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego art. 156 k.p.a.

Decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., może być podjęta wyłącznie w przypadku nieprawidłowości proceduralnych w postępowaniu administracyjnym, które mają istotny wpływ na jego wynik. W sytuacji dostatecznego udokumentowania stanu faktycznego, nie należy stosować wykładni rozszerzającej ani przekazywać sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Stwierdzenie nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej z 1998 r., poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej i potwierdzenie, że spełnione są przesłanki publicznoprawnego władztwa oraz zajęcia pod drogę publiczną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak określenia wartości mienia pozostawionego poza granicami RP w decyzji lub zaświadczeniu uniemożliwia ujawnienie tych dokumentów w rejestrze wojewódzkim, zgodnie z ustawą o realizacji prawa do rekompensaty.