Postępowanie o odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości, które nie nastąpiło w sposób formalny i prawnie skuteczny, nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego. Brak pozbawienia właściciela nieruchomości oznacza bezprzedmiotowość roszczenia odszkodowawczego.

Art. 402 ust. 1 i 2 p.w. nie narusza art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus; ograniczenia dla organizacji ekologicznych w postępowaniach wodnoprawnych są prawidłowe i zgodne z prawem międzynarodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, uznając że organ nie spełnił obowiązku realizacji wytycznych z wcześniejszego wyroku oraz że art. 188 Prawa wodnego prawidłowo odnosi się do kosztów utrzymania urządzeń wodnych przez podmioty czerpiące z nich korzyści.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że rażące i oczywiste naruszenia w ewidencji odpadów, polegające na poświadczaniu nieprawdy w kartach odpadów w systemie BDO, uzasadniają wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru, nawet przy braku dalszych wykazanych negatywnych skutków.

Zleceniodawca robót budowlanych odpowiada za zniszczenie drzew poprzez ich negatywne oddziaływanie na system korzeniowy; posiadacz nieruchomości ponosi administracyjną odpowiedzialność za zaniedbania w nadzorze nad pracami.

Dieta radnego jest świadczeniem wyrównawczym za utracone korzyści finansowe związane z wykonywaniem mandatu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w aktach prawa miejscowego dotyczących zasad jej ustalania.

Osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, nieposiadające prawomocnego orzeczenia o przyznaniu lokalu zamiennego, nie mają przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, podlega obligatoryjnemu umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy zmianowej z 2021 roku, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Organizacje ekologiczne nie mogą inicjować postępowań w sprawie cofnięcia lub ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; ich udział ogranicza się do postępowania odwoławczego (art. 402 p.w.). NSA oddalił skargę kasacyjną Fundacji, podtrzymując stanowisko WSA.

Organizacja ekologiczna nie może inicjować postępowania będącego cofnięciem lub ograniczeniem pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli nie było ono poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mając przymiotu strony zgodnie z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Rada gminy może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jedynie, gdy przyczyny tej decyzji związane są z wykonywaniem mandatu. Brak takiego związku obliguje do wyrażenia zgody (art. 25 ust. 2 u.s.g.).

Organizacja ekologiczna, której cele statutowe dotyczą ochrony środowiska, nie jest uprawniona do inicjowania postępowania administracyjnego w pierwszej instancji w przedmiocie ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; przysługuje jej możliwość zaskarżenia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla planowanej inwestycji w postaci punktu zbierania i sortowania odpadów nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem spełniono wszystkie formalne i merytoryczne przesłanki przewidziane przepisami prawa, a przedstawiona karta informacyjna przedsięwzięcia jest kompletna i rzetelna.