Przechowywanie zużytych drewnianych podkładów kolejowych bez zezwolenia stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach, za które może być nałożona kara administracyjna, niezależnie od świadomości skarżącego co do ich niebezpiecznego charakteru.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że organy administracyjne mają prawo rozciągać zakres badania substancji zanieczyszczających w pozwoleniach wodnoprawnych, uwzględniając szkodliwość ścieków przemysłowych dla środowiska wodnego, wyłącznie na podstawie przepisów prawa materialnego, niezależnie od zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw; spełnienie obowiązku nałożonego decyzją ostateczną po jej wydaniu nie uzasadnia wznowienia postępowania ani wstrzymania jej wykonania w trybie art. 152 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o ile stosowano się do przepisów prawa krajowego i unijnego, a skarga kasacyjna w tej materii pozostaje niezasadna.

Właściciele nieruchomości sąsiednich, na które decyzja podziałowa wywiera bezpośredni wpływ, mają interes prawny w postępowaniu o wznowienie decyzji zatwierdzającej podział, co uzasadnia przyznanie im statusu strony w takim postępowaniu.

Postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości może być zawieszone, gdy brak jest ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie nabycia z mocy prawa części tej nieruchomości, a rozstrzygnięcie to jest zagadnieniem prejudycjalnym zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż organy administracyjne, działając zgodnie z art. 237 ustawy – Prawo ochrony środowiska, mogą nałożyć obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego w sytuacji, gdy działalność podmiotu wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, nawet bez bezpośredniego stwierdzenia takiego oddziaływania.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym nie jest pomieszczenie, które, mimo trwałego wydzielenia, nie posiada niezależnych pomieszczeń pomocniczych, takich jak kuchnia czy łazienka, w sposób umożliwiający samodzielne zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych.

Stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania dla działki pod zieleń izolacyjną było zasadne. Zastosowanie planu wymaga uwzględnienia indywidualnych warunków terenowych i proporcjonalności ograniczeń, co w tym przypadku nie zostało spełnione.

Postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji ulega umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r., co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa prawnego.