W postanowieniu o zaliczeniu wpłat na poczet zaległości podatkowych działanie organu podatkowego jest wyłącznie deklaratoryjne, a wpłata podatkowa z mocy prawa zaliczana jest na najstarsze zaległości, niezależnie od wskazania podatnika.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, utrzymując, że decyzje organów podatkowych i ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji były zgodne z prawem i nie budziły uzasadnionych wątpliwości co do stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spełnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uprawnia do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy okres do przedawnienia jest krótki, a zobowiązanie może nie zostać wykonane przez Skarżącego.

Skarga kasacyjna P.K. na wyrok WSA we Wrocławiu została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw oraz niespełnienie formalnych wymogów skargi kasacyjnej, w tym niewskazanie konkretnych naruszeń przepisów materialnych i procesowych.

Nierzetelne faktury, które nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów prawa podatkowego.

Kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce z o.o., powstałej z połączenia ze spółką komandytową, jest wartość bilansowa majątku spółki komandytowej na moment połączenia, a nie historyczne wydatki wspólnika. Skarga kasacyjna Dyrektora KIS była nieuzasadniona.

Wypłata zysku z kapitału zapasowego spółki z o.o., uprzednio opodatkowanego jako dochód z działalności gospodarczej, nie prowadzi do powstania przychodu podlegającego ponownemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Nagła choroba pełnomocnika skarżącego uzasadniała przywrócenie uchybionego terminu procesowego, gdyż skarżący uprawdopodobnił brak winy. Argumentacja organu o zaniedbaniu i możliwym zastępstwie została uznana za nieusprawiedliwioną.

Zaliczka na poczet przyszłej dywidendy wypłacona wspólnikowi nie skutkuje u niego powstaniem przychodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, co zwalnia spółkę z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od tej zaliczki.

Otwarcie postępowania sanacyjnego, zgodnie z art. 312 ust. 6 Prawa restrukturyzacyjnego, skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych dłużnika, niezależnie od posiadania tytułu wykonawczego przez organ podatkowy, co służy ochronie wierzycieli publicznoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku braku transakcji porównywalnych, możliwe jest przyjęcie wartości odtworzeniowej budowli jako podstawy opodatkowania, jeśli wycena oparta jest na rzetelnej analizie i uzasadnieniu biegłego.

Organ administracyjny słusznie nie uchylił zajęcia rachunku bankowego spółki, gdyż brak wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, a interes wierzyciela uzasadniał kontynuację egzekucji.

Na postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 u.p.e.a. w przedmiocie odmowy wypłaty środków pieniężnych z zajętego rachunku bankowego nie przysługuje zażalenie. Wyjątki od zasady zaskarżalności określa ustawa, stanowiąc zamknięty katalog środków odwoławczych.

Członek zarządu spółki ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie udowodnił, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość, a okoliczności faktyczne wskazują na istnienie przesłanki niewypłacalności spółki.

Osoba trzecia, odpowiedzialna za cudze zobowiązania podatkowe, ma prawo do podważania ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w postępowaniu wobec spółki, w ramach postępowania dotyczącego jej odpowiedzialności solidarnej, co zapewnia minimalny standard ochrony wynikający z orzecznictwa TSUE.

Środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny nie naruszyły zasady stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, a ich zastosowanie było zgodne z zasadą celowości i efektywności prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, podtrzymując zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku akcyzowym z powodu prawidłowej klasyfikacji towarów oraz braku należytej staranności w ich klasyfikowaniu przez Spółkę.

Faktury wystawione przez kontrahentów nie dokumentują faktycznie wykonanych usług, a spółka A. sp. z o.o. nie dochowała należytej staranności w ich weryfikacji, co pozbawia ją prawa do odliczenia podatku VAT.