Nieuzasadnione jest dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania administracyjnego, gdy cele statutowe są zbyt ogólnikowe, a jej działania służą ochronie interesów indywidualnych, nie społecznych; brak interesu społecznego wyklucza wsparcie żądania wszczęcia postępowania.

Przedmiotowy pojazd jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Międzynarodowe przemieszczenie odpadu uznaje się za legalne, gdy spełnione są odpowiednie wymogi prawne, a samo pozbycie się definitywnie determinuje klasyfikację jako odpadu.

Nieruchomości pozostające we władaniu PKP, niepotwierdzone decyzją czy umową, podlegają komunalizacji. Ustawa o komercjalizacji nie wyłącza tych gruntów z komunalizacji, stanowiąc o ich użytkowaniu wieczystym dla PKP od dnia wejścia ustawy w życie.

Skutek komunalizacji nieruchomości z dniem 27 maja 1990 r., wynikający z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, wyklucza możliwość późniejszego uwłaszczenia mieniem niewykazanym z posiadaniem formalnym. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. (art. 184 p.p.s.a.)

Sytuacja materialna i życiowa beneficjenta pomocy społecznej, zwłaszcza trwała niezdolność do pracy, mogą uzasadniać umorzenie długu z tytułu nienależnie pobranego świadczenia, pod warunkiem, że wymagają tego szczególne okoliczności życiowe, które należy ponownie ocenić w kontekście art. 104 ust. 4 u.p.s.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska spełniało wymogi prawne. Kontrola interwencyjna może obejmować szerokie spektrum działań związanych z ochroną środowiska, a spółka nie dostarczyła wystarczających dowodów na przestrzeganie przepisów w zakresie gospodarki odpadami.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości ze względu na spełnienie celu wywłaszczenia. Brak podstaw do uchylenia decyzji stwierdzono w związku z niezasadnymi zarzutami proceduralnymi.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością, o ile indywidualizuje nieruchomość i spełnia wymogi procesowe, stanowi wystarczający dowód posiadania prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym (art. 200 u.g.n. i § 4 rozporządzenia z 1998 r.).

Za wszczęciem postępowania administracyjnego na wniosek organizacji społecznej nie przemawia jedynie zgodność z celami statutowymi. Konieczne jest wykazanie obiektywnego interesu społecznego, który uzasadniałby udział takiej organizacji w postępowaniu.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania interesu społecznego; cele organizacyjne muszą być jednoznacznie uzasadnione, a nie tylko wskazane w sposób ogólnikowy. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje brakiem prawa do zainicjowania postępowania przez organizację.

Skierowanie decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, dotyczącej proceduralnego uchylenia i przekazania sprawy, do osoby zmarłej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, które prowadziłoby do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji braku materialnego kształtowania praw i obowiązków adresata.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził stwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 407 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, wywołane brakiem oceny potrzeby decyzji środowiskowej.

Zarządzenie pokontrolne WIOŚ, jako sygnalizacja naruszeń, podlega ograniczonej kontroli sądowej; sąd nie bada ustaleń faktycznych z protokołu kontroli, lecz ich zgodność z zarządzeniem, które przypomina o obowiązkach wynikających z przepisów ochrony środowiska.

Włączenie obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków na podstawie Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków jest czynnością związana, nie podlegającą ocenie wartości zabytkowej przez wójta, zgodnie z art. 22 ust. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, że uzasadnienie wyroku nie spełniło wymagań formalnoprawnych zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., utrudniając kontrolę instancyjną i ocenę interesu społecznego.

Zaświadczenie potwierdzające pracę w gospodarstwie rolnym może być wydane tylko na podstawie danych posiadanych przez organ administracyjny w swoich ewidencjach i rejestrach. W braku takich danych, odmowa wydania zaświadczenia jest prawidłowa.