Przewlekła choroba psychiczna, nawet gdy wpływa na funkcjonowanie jednostki, nie uzasadnia przywrócenia terminu procesowego, o ile nie wykazano nagłego pogorszenia stanu zdrowia, które uniemożliwia podjęcie czynności we właściwym terminie.

Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może cofnąć wniosek, żądając umorzenia postępowania, lecz zgodnie z interesem społecznym, właściwa rada jednostki może kontynuować postępowanie i podjąć decyzję odmowną w przypadku negatywnej oceny dorobku habilitanta.

Uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na której podstawie wydano pozwolenie na budowę, jest prawnie dopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym, a zwrot kosztów postępowania zasądza się od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestników. (art. 134 § 1, art. 145 § 1 p.p.s.a.)

NSA podziela stanowisko WSA, że znikomość wagi naruszenia i zaprzestanie naruszania prawa mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary. Organ administracyjny powinien rozważyć stosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w tego typu przypadkach.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uzasadniając, iż ustalenie wysokości opłaty zmiennej przez organ związane z rozdziałem odbiorców wody jest prawidłowe, a argumenty spółki dotyczące jednolitego celu poboru wody oraz błędnej interpretacji przepisów prawa wodnego i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że spółka dobrowolnie pobiera wodę na cele różne niż tylko zaopatrzenie ludności, co uzasadnia stosowanie różnicowanych stawek opłat za usługi wodne.

Informacje o pełnieniu służby i zwolnieniach chorobowych funkcjonariuszy Policji posiadają charakter informacji publicznej. Organ administracji musi zapewnić ich udostępnienie zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a bezczynność organu może zostać skutecznie podważona.

Informacja żądana przez Stowarzyszenie jest informacją publiczną przetworzoną. Dla jej uzyskania wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, co nie zostało spełnione. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja Mazowieckiego Kuratora Oświaty o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego była prawidłowa, gdyż wypełniała przesłanki poprawy sieci placówek i kształcenia, a liczba wolnych miejsc w istniejących placówkach świadczyła o braku zapotrzebowania na nowe przedszkola.

Zaskarżony wyrok w sprawie odmowy zmiany zezwolenia na utworzenie dodatkowej lokalizacji przedszkola publicznego jest zgodny z prawem. Decyzja oparta na przesłance braku potrzeby korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli znalazła potwierdzenie w stanie rzeczy wykazanym danymi statystycznymi, a decyzja organu nie nosi znamion dowolności.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych wszczęte po 30 latach od ogłoszenia decyzji i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. podlega umorzeniu z mocy prawa, zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy.

Osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, pragnąca uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, musi zawiesić pobieranie renty; zabrakło zawieszenia — brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Brak rozpoczęcia prac w ciągu 7 lat od ostateczności decyzji o wywłaszczeniu zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę do zwrotu nieruchomości, nawet przy podjęciu działań projektowych niezwiązanych z fizycznym zagospodarowaniem terenu.

W przypadku braku formalnego odwołania w postaci niedołączenia ważnego pełnomocnictwa, organ powinien pozostawić odwołanie bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., a nie stwierdzać jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwą kontrolę legalności procesu przywracania terminu.

Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Odpowiedzialność ma charakter obiektywny, nie zależy od zawinienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek precyzyjnego monitorowania poboru wody do różnych celów oraz czynnego zastosowania przepisów różnicujących stawki za usługi wodne w oparciu o ustalenia prawne Prawa wodnego i związanych z nim rozporządzeń.