Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 65 § 1 KPA stosuje się także do decyzji wydawanych przez podmioty inne niż organy administracji, które mają kompetencję do władczego rozstrzygania. Organ niewłaściwy zobowiązany jest przekazać podanie do organu właściwego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z powodu nieprawidłowego uznania braku zachowania proceduralnych wymogów w procesie wyznaczania recenzentów przez Radę Doskonałości Naukowej i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Grzywna w celu przymuszenia, nałożona za niewykonanie obowiązku podłączenia do sieci kanalizacyjnej, jest prawomocna nawet gdy skarżący zainicjował formalne procedury, ale nie sfinalizował przyłączenia z przyczyn niezależnych. Ustawodawca wymaga faktycznego wykonania obowiązku (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.).

Zgodnie z uchwałą, decyzja Wojewody przyznająca prawo użytkowania wieczystego PKP jest nieważna z powodu naruszenia przepisów ustawy komercjalizacyjnej, gdyż grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa w chwili jej wydania, lecz był mieniem gminnym.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca warunki zabudowy, została właściwie oceniona jako naruszająca art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ze względu na brak wykazania wystarczającego uzbrojenia terenu na cele inwestycyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, gdyż rozbudowa zrealizowana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.

Zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w realiach sprawy nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi i uchylenie wyroku sądu I instancji.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., jeżeli przeznaczenie to jest korzystniejsze niż użytkowanie faktyczne.

W przypadku ustalania wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od tego, czy był to plan ogólny czy szczegółowy.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy uwzględniać przeznaczenie terenu we wszystkich miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru (ogólne czy szczegółowe), w oparciu o wykładnię prokonstytucyjną.

Świadczenie pielęgnacyjne należy się od miesiąca złożenia kompletnego wniosku, gdy spełniono wszystkie warunki formalne, w tym orzeczenie o niepełnosprawności; daty początkowej nie określa data narodzin, jeśli brak wcześniejszego formalnego uznania niepełnosprawności.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością może stanowić dowód prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym tylko przy odpowiedniej identyfikacji gruntu. Skarga kasacyjna PKP S.A. oddalona z braku dowodów na istnienie zarządu.

Plan miejscowy nie może uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które wyłączają stosowanie przeszkadzających ustaleń planu.