Złożenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku VAT po upływie terminu przedawnienia zgodnie z art. 79 § 2 Ordynacji Podatkowej skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia postępowania. Zasada nieszkodzenia z art. 14k § 1 Ordynacji nie neutralizuje skutku upływu tego terminu.

Instrumentalne wszczynanie postępowań karnoskarbowych w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest niedopuszczalne, a decyzje organów podatkowych muszą zawierać stosowne uzasadnienie, które umożliwia ich kontrolę sądową.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki A. wskazuje, że faktury wystawione w procedurze obrotu urządzeniem w grudniu 2019 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego z przepisów ustawy o VAT.

NSA uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie może obejmować oceny dochowania należytej staranności podatnika, jako że stanowi to ustalenie faktyczne, niepodlegające interpretacji przepisów. Właściwym trybem dla takich ustaleń jest postępowanie podatkowe, nie interpretacyjne.

W sytuacji, gdy uzasadnienie organu nie spełnia wymogów przepisów prawa procesowego, sąd administracyjny może uchylić jego decyzję, nawet jeśli uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnych wskazań co do dalszego postępowania.

Faktury VAT wystawione przez podatnika, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji i są uznane jako "puste", stanowią oszustwo podatkowe; tym samym nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Wniesienie odwołania od decyzji podatkowej, zanim otworzy się termin do jego wniesienia, skutkuje jego niedopuszczalnością. W sytuacjach nadzwyczajnych, doręczenie decyzji na prywatne adresy członków zarządu może być uznane za informacyjne, nie naruszające prawa.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora KIS o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, wskutek naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, zostało prawidłowo uchylone przez WSA, gdyż M.P. spełniła formalne wymogi wniosku o interpretację VAT usług medycznych.

Wniesienie sprzeciwu do czynności kontrolnych podatkowych, prowadzonych bez zawiadomienia na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 2 Prawa przedsiębiorców, jest prawnie niedopuszczalne zgodnie z art. 59 ust. 2 tej ustawy.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistej transakcji gospodarczej, są uznawane za "puste", a podmiot składający nietrafną skargę kasacyjną nie może odliczyć podatku na podstawie takich dokumentów.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej jako podatnik VAT, wraz z ich częściowym uzbrojeniem, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeżeli podjęte działania nie wykraczają poza normalny zarząd prywatnym majątkiem.

NSA podtrzymał zasadność decyzji kasacyjnej organu podatkowego II instancji w sprawie stawki VAT, uznając wymóg ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Decyzja kasacyjna organu odwoławczego wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej była uzasadniona, gdyż wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co stanowiło podstawę do oddalenia skargi kasacyjnej.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, mające na celu jedynie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, narusza zasadę legalności i nie może usprawiedliwiać działań organu podatkowego prowadzących do ograniczenia praw podatnika.

Decyzja organu podatkowego o uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia była zasadna w świetle niedostatecznych ustaleń organu pierwszej instancji, co do charakteru świadczonych usług, co determinowało prawidłową stawkę VAT.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Gdańsku oddalona. Podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym jest średnia wartość rynkowa pojazdu, gdy skarżący nie potwierdza uzasadnionymi dowodami realnej niższej wartości samochodu. Organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatku akcyzowym.