W przypadku bliskości daty przedawnienia zobowiązania podatkowego, organy podatkowe mają obowiązek wykazać brak instrumentalności w wszczęciu postępowania karnego skarbowego, aby zachować konstytucyjne standardy zaufania do organów administracji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie podatkowej nie może być przywrócony termin do wniesienia odwołania, jeśli podatnik nie uprawdopodobnił braku własnej winy w jego uchybieniu. Przesyłki doręczone pod właściwym adresem i pokwitowane przez osobę uznaną za upoważnioną uznaje się za skutecznie doręczone, niezależnie od ewentualnych chorób czy zaniedbań ze strony podatnika.

Nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz są faktycznie lub potencjalnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla takich nieruchomości, niezależnie od ich fizycznego wykorzystania do tej działalności.

Interpretacja indywidualna jest nieważna, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił aspektu zobowiązaniowego ani pełnego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska skarżącego, w tym niewłaściwego zrozumienia charakteru prawnego porozumienia.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a., narusza standardy postępowania sądowego i uzasadnia uchylenie wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

Nowe przepisy dotyczące kosztów egzekucyjnych uchylają obowiązek miarkowania, eliminując konieczność weryfikacji adekwatności kosztów względem skomplikowania czynności egzekucyjnych, co potwierdza uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie obliguje do złożenia zeznania podatkowego, nie stosuje się 5-letniego przedawnienia. Odnowiony obowiązek podatkowy nie obejmuje obowiązku złożenia zeznania, co wyklucza zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 o.p.

Sąd uznał, że egzekucja administracyjna z należności wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r.

Skarga kasacyjna M. sp. z o.o. została oddalona, albowiem wbrew zawartym zarzutom nie wykazano naruszenia przepisów istotnie wpływających na wynik sprawy. Zrzeczenie wierzytelności odbyło się zgodnie z art. 89 § 2 u.p.e.a., a niewykazanie usprawiedliwionych podstaw do uchylenia skargi skutkowało oddaleniem orzeczenia.

NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę podatnika i stwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego przerwało bieg przedawnienia podatkowego, niezależnie od późniejszego uniewinnienia w postępowaniu karnym.

Podatnicy ubiegający się o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. muszą wykazać, że infrastruktura kolejowa jest faktycznie udostępniana przewoźnikom kolejowym. Brak dostatecznego dowodu na takie udostępnienie wyklucza prawo do zwolnienia.

Złożenie wniosku o uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną nie uprawnia spółki do stosowania stawek podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych przed wydaniem ostatecznej decyzji organu administracyjnego potwierdzającej zakończenie prac.

Grunty poeksploatacyjne, nawet częściowo niewykorzystywane, mogą zachować związek z działalnością gospodarczą, jeśli pozostają składnikiem majątku przedsiębiorstwa, podlegając opodatkowaniu według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest pojęciem szerszym od pojęcia zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej i nie wymaga faktycznego wykorzystywania nieruchomości do tej działalności.

Grunty, budynki i budowle nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej oraz nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym nie podlegają zwolnieniu podatkowemu zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca w rzeczywistości, nie przysługuje, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik nie dochował elementarnych standardów należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i pochodzenia towaru.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwe, gdy brak należytej reprezentacji nie zostanie dowiedziony, a okoliczności faktyczne podawane jako podstawy wznowienia były znane przed zakończeniem postępowania sądowego.