W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

NSA orzekł, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za brak pełnego działania systemu monitoringu odpadów jest obowiązkowe (art. 194 ust. 3 ustawy o odpadach), a nie można uznać naruszenia za znikome (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.), co wyklucza odstąpienie od wymierzenia kary.

Uchwała rady gminy może wprowadzać normy dotyczące materiałów budowlanych oraz wyjątki od zakazów, o ile mieszczą się w delegacji ustawowej zgodnie z art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., służąc ochronie krajobrazu, bez naruszania zakresu kompetencji.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest dopuszczalna jedynie przy oczywistym braku interesu prawnego strony wnioskującej; w przeciwnym razie konieczne jest wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

Zameldowanie na pobyt stały nie może być potwierdzone, gdy zgromadzone dowody wskazują, że dana nieruchomość nie spełnia warunków do uznania jej za centrum interesów życiowych strony zainteresowanej, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

Odwołanie od decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę projektu z płaskim dachem nie zasługuje na uwzględnienie, gdy ten element nie prowadzi do rażącego naruszenia prawa, ani do skutków niemożliwych do zaakceptowania.

Postępowanie o naruszenia przepisów Prawa budowlanego wszczyna się wyłącznie z urzędu; wszczęcie na wniosek podlega umorzeniu. Interpretacja art. 53a ust. 1 pr.bud. wyklucza wszczynanie procedur na żądanie strony z interesem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga tożsamości funkcji zabudowy, a pozwala na współistnienie zabudowy jedno- i wielorodzinnej zgodnie z przepisami urbanistycznymi i zasadą ładu przestrzennego, uchylając wyrok WSA do ponownego rozpoznania.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. gmina nabywa prawo własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. działka była faktycznie zajęta i pozostawała w publicznym władaniu, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. Przepisy wprowadzające.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.

Decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzenia wodnego, polegającą na zabudowie rowu melioracyjnego, była zgodna z prawem. Przebudowa miała na celu poprawę funkcjonalności rowu i nie naruszała przepisów o ochronie środowiska. Zarzuty proceduralne dotyczące zebrania materiału dowodowego zostały odrzucone.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że podstawą decyzji odmownej była niemożność odstąpienia od wcześniejszych sądowych wytycznych w zakresie rewizji analizy urbanistycznej, co czyniło zarzuty niestosowania się do tych wytycznych bezpodstawne.

W sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego, właściwe jest stosowanie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji zmieniającej warunki, respektując zasadę tempus regit actum.

W sprawach zmiany stanu wody na gruncie, ocena opinii biegłego musi uwzględniać logiczność oraz zgodność z doświadczeniem życiowym, co sąd administracyjny ma prawo weryfikować. Weryfikacja ta dotyczy zwłaszcza instancji, które przeprowadzają kontrolę legalności decyzji administracyjnych.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wydanych ponad 30 lat temu może być umorzone z mocy prawa, co jest zgodne z Konstytucją RP i ma na celu stabilizację porządku prawnego oraz ochronę interesu publicznego, zgodnie z interpretacją Trybunału Konstytucyjnego.

Nowelizacja k.p.a., wprowadzająca 30-letni termin na wzruszenie decyzji administracyjnych, jest zgodna z Konstytucją RP i służy interesowi publicznemu, poprawiając stabilność obrotu prawnego. Przemijający czas ogranicza możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, co nie narusza zasad zaufania obywatela do państwa.