Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem jako warunek przyznania świadczenia wychowawczego musi być ściśle spełniona, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia w przypadku braku stałego zamieszkania dziecka z wnioskodawcą.

Zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji administracyjnej nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Powołanie późniejszej zmiany prawa nie uzasadnia wznowienia, gdy brak nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji.

W przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej za budowę bez wymaganego pozwolenia, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wykonania ustawowego nakazu rozbiórki na podstawie art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co zostało podtrzymane przez NSA jako działanie zgodne z prawem.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Skarżący, nie wykazując istotnych więzi społecznych, nie dowiódł naruszenia jego prawa do życia prywatnego. Skarga kasacyjna, nie znajdując uzasadnienia w prawie materialnym ani proceduralnym, została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne ustalenia organów niższej instancji, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został wniesiony po ustawowym terminie, co uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 października 2025 r., potwierdzając zasady funkcjonowania stron w postępowaniach sprzeciwowych oraz nie stwierdzając błędów proceduralnych w decyzji Wojewody Pomorskiego uchylającej wcześniejszą decyzję kasacyjną.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na prawidłowość doręczenia decyzji nakazującej rozbiórkę. Ponowne doręczenie nie otwiera kolejnego terminu na wniesienie odwołania. Działania organu w zakresie doręczenia były zgodne z prawem.

Nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, w świetle art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, jest zasadne przy istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót, nawet przy ich zakrytym charakterze, gdy stan techniczny budynku może być zagrożony.

Samo doręczenie korespondencji i subiektywne przekonanie o statusie strony nie uprawnia do żądania wznowienia postępowania. Zmiana przepisów prawa nie jest nową okolicznością faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Decyzja organu ustalająca odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej, która nie uwzględnia pełnego kontekstu możliwości finansowych i życiowych osoby zobowiązanej, podlega uchyleniu jako sprzeczna z art. 61 ust. 2d w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

NSA potwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania złożony po terminie jest prawnie nieskuteczny. Organy administracyjne prawidłowo oceniły brak dochowania terminu, a zarzuty skargi kasacyjnej nie znalazły oparcia w procedurze sądowoadministracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odmawiając wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarga kasacyjna była niezasadna, a postanowienie o odmowie udostępnienia akt jest zasadne, gdyż nie wykazano interesu prawnego ani statusu strony w postępowaniu głównym.

Skuteczne zakwestionowanie doręczenia przesyłki urzędowej uzasadnia przywrócenie terminu, jeżeli skarżący prawdopodobieństwa niewiny w uchybieniu terminu nie mógł obalić wyłącznie na podstawie odpowiedzi operatora pocztowego.