Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie przepisów prawa w kontekście odmowy uchylenia decyzji ostatecznej na drodze wznowienia postępowania podatkowego, jest niezasadna. Brak przyjęcia przesłanek wznowienia przez sąd i organ administracyjny był prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję organu drugiej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej dotyczącej wyłudzenia VAT przez I. sp. z o.o., uznając za zasadne zarzuty proceduralne i konieczność ponownego rozpatrzenia dowodów.

W transakcji zakupu i odsprzedaży ropy naftowej przez podmiot z Polski, gdzie transport towaru odbywa się poza terytorium kraju, nie zachodzi możliwość opodatkowania VAT w Polsce, gdy ropa naftowa zostaje dopuszczona do obrotu poza jego granicami.

Działania podejmowane przez osobę fizyczną w zakresie sprzedaży działek z majątku prywatnego, podjęte bez cech zorganizowanej działalności gospodarczej, nie skutkują uznaniem tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ skarbowy w sposób rażący narusza prawo. Skarga kasacyjna organu skarbowego jest bezzasadna, a zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżącej jest uzasadnione prewencyjnie i rekompensacyjnie.

NSA podtrzymuje decyzję organów podatkowych i WSA o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, uznając, że brak dostatecznej podstawy do uznania, iż skarżący spełnia przesłanki ustawowe oraz umowy międzynarodowe dla takiego ograniczenia.

Art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 może, na zasadzie analogii legis, stanowić podstawę przywrócenia terminów prawa materialnego również w kontekście prawa podatkowego, uznając wartość konstytucyjną ochrony praw obywateli w czasie epidemii.

Podatnik, ubiegając się o zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu, winien wykazać ich rzeczywiste poniesienie oraz celowość w kontekście art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W przypadku nieudokumentowania tych wydatków, organy podatkowe mają prawo do odmowy uznania ich za koszt uzyskania przychodu.

Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju jako podmiot działający w reżimie publicznoprawnym nie jest wykluczony z kategorii podatników VAT, gdyż jego działalność doradcza nosi znamiona charakterystyczne dla działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wydatki ponoszone na rzecz współpracowników działających na podstawie umów cywilnoprawnych (B2B) należy kwalifikować jako wydatki na reprezentację, a tym samym wykluczyć je z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Umowa leasingu podatkowego, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych, może obejmować nie tylko poszczególne środki trwałe, ale również przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, co uzasadnia możliwość amortyzacji dodatniej wartości firmy powstałej w wyniku takiej transakcji.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zarzuty nie korespondowały z podstawą prawną decyzji, tj. art. 22 § 2a O.p., co uniemożliwiało merytoryczną ocenę jej zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny.