Przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wobec braku uzasadnionych przeszkód, stanowiło naruszenie prawa o charakterze rażącym. Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił wymierzenie grzywny jako środek dyscyplinujący i prewencyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że umorzenie postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji po upływie 30 lat od jej ogłoszenia zgodne jest z przepisami krajowymi i międzynarodowymi oraz zasadą pewności prawa.

Decyzja o odmowie pozwolenia na budowę nie była prawidłowa; ustalenie wysokości budynku powinno być oparte na przepisach rozporządzenia, a nie planu miejscowego, jeśli plan miejscowy nie zawiera własnej definicji (art. 35 P.b. w zw. z § 6 r.w.t.).

Przepis art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do zmian sposobu użytkowania nieruchomości zaistniałych po dniu 11 lipca 2003 r., bez możliwości stosowania go wstecz do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie tej ustawy.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest niemożliwe. Warunkiem przyznania świadczenia innej osobie jest posiadanie takiego orzeczenia przez współmałżonka osoby wymagającej opieki.

Włączenie karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji na podstawie wpisu w ewidencji wojewódzkiej odbywa się automatycznie i ma charakter materialno-techniczny. Uchybienia formalne karty adresowej nie wpływają na skuteczność czynności.

NSA utrzymuje umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego orzeczenia z 1959 r. na mocy prawa, uznając zgodność przepisów z konstytucyjnymi zasadami pewności i stabilności prawnej oraz niezaskarżalności starych decyzji.