Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę skargi kasacyjnej, oddalił ją, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając prawidłowość postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie zarachowania wpłat na zaległości podatkowe.

Instalacje i obiekty technologiczne usytuowane w budynkach przedsiębiorstwa, które spełniają funkcje technologiczne niezależne od budynku, mogą być oceniane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce w kontekście odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oznacza niemożność zaspokojenia wierzyciela z jakiejkolwiek części majątku spółki. Prawidłowość doręczeń pism procesowych jest oceniana na podstawie zgłoszonych w rejestrach adresów zamieszkania lub do doręczeń.

Instalacje i obiekty liniowe, mimo posadowienia wewnątrz budynków, stanowią odrębne budowle, przez co podlegają opodatkowaniu jako odrębny przedmiot podatku od nieruchomości. Ich umiejscowienie w budynkach nie wpływa na zmianę kwalifikacji podatkowej.

Organ podatkowy jest zobowiązany do wykonania zaleceń sądu administracyjnego dotyczących pełnego postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenia postępowania dowodowego, nawet przy bierności stron oraz błędne doręczenie skutkować może nieuwzględnieniem materiału dowodowego, co prowadzi do uchylenia decyzji.

Przy zastosowaniu art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić poprzez podpisanie protokołu zajęcia przed doręczeniem tytułu wykonawczego, jeśli uprzednie doręczenie odpisu tytułu wykonawczego było zapewnione, a ponowne doręczenie jest nieuzasadnione.

W przypadku odpowiedzialności podatkowej członka zarządu wykazanie skuteczności doręczenia oraz bezskuteczności egzekucji jest kluczowe do jej przypisania. Doręczenie postanowienia na adres rejestracyjny uznaje się za prawidłowe przy braku innych danych przez organ podatkowy.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 o.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, uzasadniając jego umorzenie na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p. Decyzja ta nie podlega ponownej ocenie przesłanek zabezpieczenia.

Bezskuteczność egzekucji, jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, może być ustalona nie tylko przez formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego, lecz także na podstawie innych dowodów. Ocena ta leży poza kontrolą sądu w postępowaniu z art. 116 ordynacji podatkowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw wykazujących błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez sądy niższych instancji, związanych z ustaleniem stawki podatku od nieruchomości.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zobowiązania, gdy nie zgłoszono wniosku o upadłość mimo niewypłacalności, której podstawą może być niespłacalna należność nawet jednego wierzyciela, jeśli zobowiązania przewyższają majątek przez 24 miesiące.