Ujęcie obiektu w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków nie przesądza o obowiązku jego wpisania do rejestru zabytków. Wpis wymaga wykazania jego szczególnych wartości artystycznych, historycznych bądź naukowych na tle innych obiektów.

Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed ponad 30 laty, oparta na art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej KPA, jest zgodna z obowiązującym prawem, mimo zarzutów sprzeczności z Konstytucją RP.

Wpis nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału w postępowaniu narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, co skutkuje niezgodnością takiego wpisu z prawem.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.

Nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w sposób przewidziany w u.g.g.w.n. podlegają komunalizacji według art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej; oddalenie kasacji PKP.

Zwrot podania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na brak właściwości rzeczowej w wyniku zmian prawa był uzasadniony, a proceduralna zwłoka nie wpływała na wynik sprawy.

Nieruchomość Skarbu Państwa, pozostająca bez udokumentowanego prawa zarządu przez PKP na dzień 27 maja 1990 r., podlegała komunalizacji z mocy prawa na rzecz gminy.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest istnienie ścisłego związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a faktycznym zakresem opieki nad osobą niepełnosprawną. Fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i potrzeba stałej opieki musi być uwzględniana przez organy przy rozpatrywaniu wniosków.

Etap uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy opiera się na deklarowanym przeznaczeniu inwestycji. Ocena zgodności z rzeczywistym przeznaczeniem i spełnieniem wszystkich wymogów następuje na dalszych etapach procedowania, tj. przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość ustalenia opłaty planistycznej wynikającej z wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, odrzucając zarzuty skarżącego co do naruszeń w zakresie ekspertyzy operatu szacunkowego oraz błędnej wykładni prawa.

WSA musi przeprowadzić wnikliwą i pełną analizę wszystkich dowodów oraz zarzutów w sprawach o ochronę międzynarodową, uwzględniając specyfikę każdego przypadku, aby zapewnić rzetelną ocenę zgodności decyzji administracyjnych z prawem.