Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak udokumentowanego prawa zarządu nieruchomością przez PKP na dzień 27 maja 1990 r. skutkuje jej przekształceniem w mienie komunalne z mocy prawa, zgodnie z ustawą komunalizacyjną, co wyklucza pretensje PKP do tej nieruchomości.

Sąd oddala skargę kasacyjną uznając, że włączenie karty do GEZ było zgodne z prawem, a zarzuty formalne oraz ujęte w karcie odniesienia do widoków górskich nie wpływają na prawidłowość materialną decyzji.

Nieruchomość użytkowana przez Polskie Koleje Państwowe, lecz nieposiadająca formalnego tytułu prawnego, "należała" do organu administracji państwowej, co uzasadniało jej komunalizację na rzecz gminy z mocy prawa. Faktyczne dysponowanie mieniem przez PKP, bez formalnego zarządu, nie stanowi prawa wyłączającego komunalizację.

W przypadku inwestycji na terenach objętych planem zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu budowlanego z przepisami planu jest warunkiem sine qua non dla zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. W sytuacji braku zgody, odmowa jest zasady uzasadniona.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli istnieje związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym; nie można uzależniać go od dostępności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., ciężar dowodowy spoczywa na wnioskodawcy w zakresie wykazania spełnienia przesłanek zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, co jest niezbędne do stwierdzenia przejścia własności z mocy prawa. Brak takiego wykazania uzasadnia odmowę nabycia własności z mocy prawa.

W sprawie wpisu krajobrazu do rejestru zabytków, uchylenie decyzji organu I instancji ze względu na istotne braki dowodowe i naruszenie przepisów proceduralnych jest uzasadnione. Skarga kasacyjna T.N. nie wykazuje naruszenia art. 151a § 1 p.p.s.a., a decyzja organu II instancji pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarządzenie o ujęciu nieruchomości w gminnej ewidencji zabytków, dokonane bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału, jest niezgodne z konstytucyjnym wymogiem ochrony praw właściciela. Skarga kasacyjna oddalona.

Brak pełnej dokumentacji doręczenia decyzji z 1950 r. nie wyklucza możliwości uznania jej za skutecznie doręczoną z zastosowaniem domniemania faktycznego, co uprawnia do umorzenia postępowania nadzorczego po upływie 30 lat od domniemanego doręczenia.

Interes prawny, jako warunek legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym, wymaga oceny w kontekście rzeczywistego wpływu inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Brak pełnej oceny stanu faktycznego uniemożliwia umorzenie postępowania odwoławczego.

Organy budowlane zobowiązane są do rzetelnej oceny charakteru robót budowlanych: czy mieszczą się jako przebudowa niewymagająca pozwoleń i zgłoszeń, a także do właściwego stosowania przepisów dot. sukcesji prawnej w przypadku zmiany właściciela.

Nieruchomości ziemskie, w tym pałace i parki, które pozostają w funkcjonalnym związku z rolniczą częścią majątku, podpadają pod działanie dekretu PKWN o reformie rolnej i mogą być przejęte przez państwo, nawet jeśli część rezydencyjna pełniła funkcje mieszkalne i zarządcze.

Zarzuty dotyczące egzekucji administracyjnej za dodatkową opłatę roczną za użytkowanie wieczyste mogą być uznane za niedopuszczalne, jeżeli były już rozpatrywane w odrębnym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny może oddalić skargę kasacyjną opartą na zarzutach proceduralnych, jeśli są one tożsame z wcześniej rozpoznanymi.

Wpis nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału w postępowaniu narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, co skutkuje niezgodnością takiego wpisu z prawem.

Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed ponad 30 laty, oparta na art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej KPA, jest zgodna z obowiązującym prawem, mimo zarzutów sprzeczności z Konstytucją RP.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.