Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego ani materialnego przez WSA, wskazując na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na nieziśnienie kwalifikowanych wad spornych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pełnomocnictwo ogólne uprawnia do działania w postępowaniach administracyjnych wszystkich szczebli, a doręczenie decyzji pełnomocnikowi czyni termin na wznowienie bieżącym. Oddalił skargę kasacyjną, uznając właściwość procedowania organu administracyjnego.

Brak przynależności nieruchomości skarżącego do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wyklucza uznanie go za stronę postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania odwoławczego na tej podstawie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz procedury administracyjnej.

Zamurowanie otworu okiennego musi spełniać wymogi prawa budowlanego i przeciwpożarowego, zapewniając trwałą nieprzezierność i zespolenie z ścianą, aby wypełniać funkcję ściany przeciwpożarowej. Decyzje organów muszą respektować zasady trwałości i poszanowania prywatności sąsiadów.

W sprawie uznania za obywatela polskiego, organ administracyjny winien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zwłaszcza gdy dokumenty niejawne stanowią podstawę decyzji, a samo ryzyko dla bezpieczeństwa państwa powinno być jednoznacznie udowodnione.

Nieruchomość, którą władało Polskie Koleje Państwowe bez udokumentowanego prawem zarządu, z dniem 27 maja 1990 r. stała się własnością gminy z mocy prawa wskutek komunalizacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Postępowanie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia jest dwuetapowe: wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji administracyjnych dotyczących uznania świadczenia za nienależne oraz jego zwrotu. Ostateczna decyzja uznająca świadczenie za nienależne nie podlega dalszej ocenie przy decyzji o zwrocie.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia podlega wydaniu po uprzednim ustaleniu, że świadczenie zostało nienależnie pobrane; oba etapy wymagają odrębnych decyzji administracyjnych. Ostateczna decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne wiąże postępowanie dotyczące jego zwrotu.

Oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne, gdyż organ odwoławczy poprawnie uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z brakiem wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia.

Roszczenie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra z uwagi na skierowanie jej do osoby zmarłej jest bezzasadne, gdy decyzja finalnie dotyczyła i skutecznie była doręczona żyjącemu współwłaścicielowi o ustalonym tytule prawnym.