NSA oddala skargę kasacyjną, uznając decyzję o odmowie pomocy mieszkaniowej za zgodną z uchwałą. Przekroczenie kryterium dochodowego oraz odpowiednie warunki mieszkaniowe uzasadniają odmowę.

Dokumenty przekazane między Głównym Inspektorem Farmaceutycznym a Mazowieckim Inspektorem stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu. Bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku stanowiła naruszenie u.d.i.p., obligując do jego rozpoznania w trybie ustawowym.

Brak jest ustawowej podstawy do nakazania przez Prezesa UODO przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu udostępnienia danych osobowych strażom gminnym. Przepisy nie uprawniają organu do wydania nakazu naruszającego tajemnicę telekomunikacyjną bez explicite normatywnego upoważnienia.

NSA uznaje, że logika kolizji żądań w skardze do Prezesa UODO nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. Organ powinien najpierw ustalić stan faktyczny, aby weryfikować zasadność skargi i podjąć odpowiednie działania naprawcze.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie jest uprawniony do wydawania nakazów dotyczących dostarczania dokumentów jako nośników danych osobowych; ogranicza się jedynie do oceny legalności przetwarzania danych osobowych zgodnie z RODO.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się przy uwzględnieniu spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. od daty ostatniej przesłanki uprawniającej, a nie od daty złożenia wniosku.

Brak podstaw do uznania bezczynności Wojewody Mazowieckiego po stronie odszkodowania za przejęcie nieruchomości; właściwym organem do prowadzenia postępowania odszkodowawczego był starosta.

Brak bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego; wniosek Z. sp. z o.o. nie dotyczył kwestii odszkodowania. Skarga kasacyjna oddalona.

NSA orzekł, że art. 100d ust. 1-4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy jest niezgodny z Konstytucją RP w kontekście cudzoziemców innych niż wskazani w ustawie, a przedłużenie jego stosowania po 30 czerwca 2024 r. jest pozbawione podstaw prawnych.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy dotyczą wszystkich cudzoziemców, a ich zastosowanie po 30 czerwca 2024 r. jest z wyłączeniem niekonstytucyjne. Stwierdzona bezczynność organu wobec wniosku obywatela Kirgistanu była niezgodna z prawem.

Dyrektor Aresztu Śledczego, posiadając dostęp do zewnętrznych baz danych, w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.d.i.p., znajduje się w posiadaniu informacji. Bezczynność organu nie naruszyła prawa rażąco, ale niewłaściwie oceniono zakres obowiązku informacyjnego.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli poprzez dostęp do cyfrowych zasobów znajduje się w posiadaniu żądanych danych, a bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Postępowanie nieważnościowe decyzji administracyjnych ma charakter nadzwyczajny i nie prowadzi do ponownej merytorycznej kontroli decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z prawem, przy braku uzależnienia od rozstrzygnięcia postępowań zwrotowych.

Sąd administracyjny, uznając, iż milczące zaopiniowanie uchwały o planie miejscowym przez RDOŚ nastąpiło zgodnie z art. 25 ust. 2 Upzp, uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody stwierdzające nieważność uchwały, podkreślając brak istotnego naruszenia prawa.

Odmowa przyznania zasiłku celowego z uwagi na odmowę współdziałania z organami w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego jest uzasadniona i zgodna z art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej. Wywiad środowiskowy stanowi niezbędne źródło informacji dla decyzji o przyznaniu świadczenia.

Nieruchomość pozostająca w faktycznym władaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP bez odpowiedniego tytułu prawnego (zarządu) należy uznać za należącą do organów administracji państwowej, co uzasadnia przyznanie jej gminie z mocy prawa na podstawie ustawy komunalizacyjnej.

Decyzja Wojewody z czerwca 2007 r. rażąco naruszała prawo w kontekście ustawy o komercjalizacji z 2000 r., jako że nieruchomości nie były własnością Skarbu Państwa. Stwierdzenie nieważności decyzji było niemożliwe, z uwagi na upływ 10-letniego terminu, co skutkuje jej pozostaniem w obrocie prawnym.