Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; jest czynnością materialno-techniczną bez właściwości decyzyjnej.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej nie stanowi postępowania administracyjnego wymagającego decyzji. Zawiadomienie organu administracji o zwaloryzowanej opłacie jest działaniem zgodnym z przepisami prawa i nie podlega instancyjnej kontroli sądowej, co uzasadnia umorzenie postępowania. Co za tym idzie, zaskarżony wyrok uchyla się, a skarga zostaje oddalona.

Brak podstaw prawnych do władczego ustalenia wysokości zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Zwaloryzowana wysokość opłaty przekształceniowej, określana w zawiadomieniu zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga decyzji administracyjnej, a umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione brakiem podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji.

Zwaloryzowana opłata przekształceniowa nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Procedura waloryzacji uregulowana jest odrębnie i nie obejmuje stosowania art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i jest dokonywana poprzez zawiadomienie.

Z waloryzacji opłaty przekształceniowej właściwy organ informuje pisemnie, nie wydając decyzji administracyjnej – w przedmiocie waloryzacji nie stosuje się art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie musi wskazywać działek wydzielonych pod drogi publiczne, jeśli dotyczy terenów zamkniętych. Skutki prawne podziału według specustawy drogowej nie obligują do zaliczenia działek do dróg publicznych bez formalnego aktu.

Zgłoszenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej jest nieuzasadnione. Waloryzacja powinna być dokonana zawiadomieniem, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej PKP z powodu nieuzasadnionych zarzutów, potwierdzając rozstrzygnięcie WSA o rażącym naruszeniu prawa poprzez bezczynność w wykonaniu wyroku dot. udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niekonstytucyjny przepis art. 115a ustawy o Policji, eliminowany wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r., nie może być podstawą obliczania wyrównania ekwiwalentu za urlop; stosowany powinien być współczynnik 1/21 zgodny z ust. nowelizującą.

Decyzja co do skreślenia studenta z listy w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru ma charakter uznaniowy, lecz organ musi uwzględnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne, co NSA uznał za spełnione. Skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń prawa, które wpłynęłyby na wynik rozstrzygnięcia.

NSA orzekł, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, oparta na ochronie prywatności bez dostatecznego uzasadnienia, stanowi naruszenie prawa procesowego, a brak szczegółowych wyjaśnień uzasadnia uchylenie decyzji organów niższych instancji.

Przepisy statuujące wybór członków Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, bez uwzględnienia obligatoryjnych przedstawicieli osób starszych, naruszają art. 5c ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje koniecznością ponownej oceny legalności uchwały przez WSA w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skreślenie z listy studentów z powodu niewniesienia opłat jest zgodne z prawem, nawet jeśli występują przesłanki fakultatywne. Decyzja organy uczelni była uzasadniona niewniesieniem opłat, co stanowi wystarczającą podstawę do jej podjęcia.

Zespół Sportowy, wykonując zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej obejmującej wpływy i wydatki związane z realizacją zadań statutowych, a brak odpowiedzi na wniosek uprawnia do uznania bezczynności w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., przyjmuje, że organ administracji może pozostawić wniosek bez rozpoznania w przypadku nieusunięcia braków formalnych w terminie, a odmowę zawieszenia postępowania należy uznać za zgodną z przepisami, jeżeli postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte.