Doręczony w formie wydruku dokument elektroniczny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności spełnia wymagane prawem formalne standardy zgodności, co uzasadnia zastosowanie środków egzekucyjnych w postępowaniu zabezpieczającym.

Izba Administracji Skarbowej jako jednostka budżetowa może być prawidłowo oznaczona jako dłużnik zajętej wierzytelności, działając w imieniu Skarbu Państwa, zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a.

Wniesienie skargi na czynność zabezpieczającą nie może kwestionować zasadności czynności zabezpieczającej w postępowaniu zabezpieczającym, chyba że wykazane jest naruszenie przepisów egzekucyjnych, czego w niniejszym przypadku nie stwierdzono, tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja odmowna w przedmiocie ulgi płatniczej została prawidłowo utrzymana w mocy przez Sąd, gdyż brak było przesłanek z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniających przyznanie ulgi w świetle ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej.

Organy administracyjne są uprawnione do korzystania z danych dotyczących zużycia wody jako metody szacunkowej przy ustalaniu liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, co wpływa na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

NSA potwierdza, że prawidłowe doręczenie decyzji w trybie awiza uzasadnia stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zarzuty proceduralne skarżącego dotyczące doręczenia zastępczego są bezpodstawne.

Ustawodawcze odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu niekonstytucyjnego wyklucza możliwość wznowienia postępowań zakończonych prawomocnymi orzeczeniami przed upływem terminu odroczenia, zgodnie z art. 190 ust. 3 i 4 Konstytucji RP.

O doręczeniu decyzji podatkowej spełniającym wymogi z art. 211 Ordynacji podatkowej można mówić wyłącznie w odniesieniu do doręczenia oryginału, zaś doręczenie kopii decyzji nie wywołuje przewidzianych prawem skutków procesowych.

Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych uzasadnia, na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej, wydanie decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika, gdy przepisy prawa i okoliczności faktyczne wskazują na brak rzetelności transakcji skarżącego.

Brak jest przesłanek uprawniających do przypisania odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 O.p., jeżeli nie ma dowodów na faktyczne wykonywanie funkcji w czasie, gdy powstały zaległości podatkowe; formalny wpis w KRS nie przesądza o tej odpowiedzialności.

Decyzja organu administracyjnego uchylająca zaskarżoną decyzję, bez merytorycznego rozstrzygnięcia oparta na twierdzeniu o brakach faktycznych, jest nieprawidłowa, jeśli dane były już zgromadzone. Organ odwoławczy winien ocenić zgromadzone dowody zamiast przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Usługa "cash-out" w zakładach wzajemnych nie powoduje obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od gier, jako integralna część umowy zakładów, a nie jej odstąpienie.