Nieruchomość, którą władało Polskie Koleje Państwowe bez udokumentowanego prawem zarządu, z dniem 27 maja 1990 r. stała się własnością gminy z mocy prawa wskutek komunalizacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Postępowanie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia jest dwuetapowe: wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji administracyjnych dotyczących uznania świadczenia za nienależne oraz jego zwrotu. Ostateczna decyzja uznająca świadczenie za nienależne nie podlega dalszej ocenie przy decyzji o zwrocie.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia podlega wydaniu po uprzednim ustaleniu, że świadczenie zostało nienależnie pobrane; oba etapy wymagają odrębnych decyzji administracyjnych. Ostateczna decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne wiąże postępowanie dotyczące jego zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie prawa polegające na braku przedłożenia świadectwa zgodności przy rejestracji pojazdu było oczywiste i wyklucza możliwość uznania decyzji rejestracyjnej za prawidłową zgodnie z prawem krajowym i unijnym.

Decyzja Starosty Wałeckiego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła oczywiste naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., nie będąc jednocześnie rażącym naruszeniem prawa, co wymagało ponownego rozpoznania kwestii przez organ odwoławczy.

Sąd uznał, że incydentalna pożyczka od ojca dla syna nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych, jeśli brak spełnienia określonych przepisami warunków formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były prawidłowe, a skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń przepisów, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie.

Brak przynależności nieruchomości skarżącego do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wyklucza uznanie go za stronę postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania odwoławczego na tej podstawie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz procedury administracyjnej.

Roszczenie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra z uwagi na skierowanie jej do osoby zmarłej jest bezzasadne, gdy decyzja finalnie dotyczyła i skutecznie była doręczona żyjącemu współwłaścicielowi o ustalonym tytule prawnym.

Bezczynność lub przewlekłość działania organu stanowią „błąd organu”, co uprawnia do nienaliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Nieruchomość pozostająca we władaniu przedsiębiorstwa państwowego, przy braku udokumentowanego prawa zarządu zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z 1985 r., należy w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej do terenowych organów administracji państwowej, co uzasadnia jej komunalizację z mocy prawa.

Skarga kasacyjna oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że termin do wniesienia skargi na czynności ogłaszane publicznie liczy się od daty ogłoszenia, niezależnie od późniejszego doręczenia podmiotom uczestniczącym w postępowaniu.

Uchwała Rady Miejskiej w części dopuszczającej "wolnostojące usługi komercyjne" na obszarze 1MU jest nieważna ze względu na niezgodność z ustaleniami Studium, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga kasacyjna na decyzję organu celnego i WSA w sprawie cła antydumpingowego oraz VAT odrzucona. NSA uznał stosowanie podwyższonego cła za prawidłowe w świetle nowych ustaleń organizacyjnych producenta.

Stan prawomocności wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną zamyka drogę do postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, chyba że wskazane zostaną nowe okoliczności istotne dla wyniku sprawy, nieobjęte wcześniejszą kontrolą sądową.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek podatkowy wynikający z darowizny powstaje w momencie realizacji świadczenia i nie zostaje zniesiony z powodu późniejszego rozwiązania umowy darowizny i zwrotu jej przedmiotu darczyńcy, co nie wpływa na istniejący obowiązek podatkowy.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt, który z uwagi na swoje cechy konstrukcyjne - trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane i fundamenty - spełnia definicję budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.