Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

Dowody z oględzin, przeprowadzone w trybie czynności sprawdzających, mogą stanowić podstawę faktyczną decyzji podatkowej, jeżeli zostały przeprowadzone z zachowaniem wymogów formalnych i prawnych przepisanych przez Ordynację podatkową.

Okresy studiów zaliczone przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wliczają się do 12-semestralnego limitu uprawniającego do środków stypendialnych, co uzasadnia odmowę przyznania stypendium B.P.

Kwalifikacja informacji jako przetworzonej wymaga szczegółowego uzasadnienia w decyzji odmawiającej ich udostępnienia, wykazania zaangażowania dodatkowych zasobów i analizy dokumentów. Sam fakt czasochłonności nie determinuje przetworzenia.

Skarga kasacyjna nie zawierająca uzasadnionych podstaw, z uwagi na brak przedawnienia środka kompensacyjnego, podlega oddaleniu. Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy dotyczące przedawnienia kary i przepadku.

Niezauważenie przez organy administracyjne obowiązku powiadomienia strony o możliwości przywrócenia terminu na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.