Nabywca roszczeń wynikających z art. 7 dekretu warszawskiego, jak również jego spadkobierca, nie uzyskuje przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Roszczenie dekretowe ma charakter publicznoprawny i, wobec braku wyraźnej podstawy materialnoprawnej, nie podlega sukcesji singularnej; przysługuje jedynie byłemu właścicielowi gruntu objętego dekretem
Wykorzystanie dotacji na realizację szkoleń strzeleckich na obiekcie niedopuszczonym do użytkowania jako strzelnica stanowi wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, jeżeli umowa dotacyjna i dokumentacja konkursowa przewidywały prowadzenie zajęć na obiekcie posiadającym wymagane prawem pozwolenia. Prawidłowe udokumentowanie wydatków nie usuwa naruszenia celu i warunków realizacji zadania publicznego
Prawo do rekompensaty na podstawie art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. nie jest uzależnione od repatriacji ani osiedlenia się właściciela pozostawionej nieruchomości w granicach powojennej Polski. Wystarczające jest wykazanie, że właściciel został zmuszony do opuszczenia byłego terytorium RP albo z przyczyn wojennych nie mógł na nie powrócić; prawo to może realizować jego spadkobierca
W postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ciężar wykazania przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi spoczywa przede wszystkim na wnioskodawcy. Nieprzedłożenie, mimo wezwania, dokumentów pozwalających ustalić jego aktualną sytuację rodzinną i majątkową uzasadnia odmowę umorzenia, gdyż instytucja ta ma charakter wyjątkowy i pozostaje poddana uznaniu administracyjnemu
Rekompensata przewidziana w art. 16b ustawy o ochronie granicy państwowej, stanowiąca pomoc de minimis, może zostać przyznana wyłącznie podmiotowi, który w dniu złożenia wniosku pozostaje płatnikiem składek i prowadzi działalność gospodarczą objętą zakresem tego przepisu. Samo posiadanie tego statusu w okresie, za który dochodzona jest rekompensata, nie jest wystarczające, jeżeli przed złożeniem wniosku
Odroczenie przymusowej rozbiórki na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter wyjątkowy, czasowy i uznaniowy; nie może prowadzić do faktycznego unicestwienia skutków ostatecznego nakazu rozbiórki. Długotrwałe niewykonywanie obowiązku oraz dokonywanie rozbudowy obiektu objętego nakazem uzasadniają odmowę odroczenia, mimo powołania się na względy mieszkaniowe, wiek lub stan zdrowia strony
Skarga kasacyjna oparta na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga ścisłego wskazania jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, wyjaśnienia sposobu jego naruszenia oraz uprawdopodobnienia istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy; braków tych NSA nie może uzupełniać. W postępowaniu zarzutowym w egzekucji administracyjnej zobowiązany ponosi ciężar dowodowy, a istnienia obowiązku nie można skutecznie podważać