Wnioski o udostępnienie informacji publicznej, przesłane na adres mailowy Prezesa Zarządu spółki prawa handlowego, mogą być uznane za prawidłowo doręczone, jeśli adres ten należy do domeny przedsiębiorstwa, pomimo istnienia innych wskazanych form doręczeń.

Decyzja kasatoryjna oparta na art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca postanowienie organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, jest uzasadniona, gdy niezbędny zakres wyjaśnień ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że postępowanie przed sądem I instancji było pozbawione istotnych błędów, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie naruszeń proceduralnych podniesionych w skardze kasacyjnej, powinien zostać utrzymany.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na P. Sp. z o.o. przez WIOŚ za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków pozwolenia było prawidłowe. Nie doszło do naruszenia przepisów ani w procedurze administracyjnej, ani przed sądem.

Art. 53 ust. 4a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie ma zastosowania retroaktywnego do dokumentów DPR wydanych przed 1.01.2018 r. Decyzje unieważniające takie dokumenty na podstawie nowego przepisu są nieważne.

Odmawiając umorzenia zadłużenia z tytułu składek, organ ZUS działał zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie udowodnił przesłanek do umorzenia określonych prawem, a kontrola sądowa potwierdziła prawidłowość ustaleń faktycznych organu.

Decyzja odmowna dotycząca wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop może zostać uchylona w trybie art. 154 § 1 k.p.a. jeżeli uwzględnia interes społeczny i słuszny interes strony, także w kontekście nowych wykładni prawa wynikających z orzecznictwa sądowego.

Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej musi uwzględniać wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, w tym możliwości odstępstwa od przewidzianych prawem warunków, gdy skarżący znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej lub rodzinnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że rozstrzygnięcie legalności decyzji administracyjnej podlega zasadzie oceny według stanu prawnego z dnia jej wydania, a kwestia niezakończenia sprawy nie odnosi się do postępowania sądowego, lecz administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliły decyzję w przedmiocie prawa użytkowania wieczystego z uwagi na istotne braki dowodowe, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., wymagające rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

W sprawie dotyczącej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, właściwym jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie płatności, jeśli organ administracyjny nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności wyjaśniających przyczyny uchybienia terminu.

Środki uzyskane z refundacji wywozowej mogą zostać zakwalifikowane jako nienależnie pobrane, jeśli nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia produktów zgodnego z wymaganiami rozporządzenia UE. WSA prawidłowo podtrzymał decyzje administracyjne w tej materii.

"Jeżeli zatem na gruncie przepisów ustawy komunalizacyjnej stronami w sprawie zakończonej decyzją komunalizacyjną są Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel nieruchomości, właściwa gmina jako beneficjent komunalizacji oraz inne podmioty, gdy wykażą, iż komunalizowane mienie na dzień 27 maja 1990 r. stanowiło ich własność i nie podlegało komunalizacji, to w rozpoznawanej sprawie - z uwagi na kontekst