Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.

Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.

Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.

Dla zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wymagane jest faktyczne udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom. Potencjalne udostępnienie nie spełnia tego wymogu, dlatego grunty nieaktywne kolejowo należy opodatkować w związku z działalnością gospodarczą.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.