W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzono, że dla klasyfikacji obiektu jako budynku kluczowe jest trwałe związanie z gruntem oraz wydzielenie z przestrzeni, co w niniejszej sprawie skutkowało uznaniem obiektu za podlegający opodatkowaniu jako budynek.

Obiekt budowlany, który posiada fundamenty, dach oraz jest trwale związany z gruntem i wydzielony przegrodami budowlanymi, kwalifikuje się jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co skutkuje opodatkowaniem nie jako budowla, ale jako budynek.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż decyzja nakazowa organu nadzoru budowlanego była zgodna z prawem w świetle obowiązujących przepisów planistycznych i warunków technicznych, pomimo podniesionych zarzutów przez skarżącego.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Skarga kasacyjna A. C. dotycząca zwrotu dofinansowania jest bezzasadna, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zgodny z prawem. Wydatki beneficjenta podlegają zwrotowi z uwagi na nieprawidłowe zarządzanie środkami unijnymi.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalona, z uwagi na brak podstaw do podważenia ustaleń faktycznych oraz prawidłowe zastosowanie przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Zastosowanie art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, jako sprzecznego z Konstytucją RP, uniemożliwia zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na terenach objętych planem generalnym. Organy mają obowiązek kontynuować sprawę ustalenia warunków zabudowy.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jak określa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest obligatoryjne przy stwierdzeniu sprzedaży osobie niepełnoletniej, nie wymagając udowodnienia winy sprzedawcy.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, została oddalona. Decyzja organu o rozpoznaniu choroby została uznana za prawidłową, opartą na wiarygodnych orzeczeniach lekarskich wskazujących na związek choroby z warunkami pracy.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego.

Powierzchnię zabudowy w rozumieniu przepisów dotyczących ochrony środowiska należy określać na podstawie precyzyjnych wyliczeń, a nie przypuszczeń. Całej działki nie można uznać za powierzchnię zabudowy, chyba że istnieją ku temu wyraźne dowody.