Nieruchomość użytkowana przez PKP została z mocy prawa skomunalizowana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Brak udokumentowanego prawa zarządu przesądza o przynależności mienia do organów administracji państwowej, tym samym wykluczając jego użytkowanie przez PKP i potwierdzając komunalizację.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak udokumentowanego prawa zarządu Polskich Kolei Państwowych nad nieruchomością na dzień 27 maja 1990 r. oznacza jej komunalizację z mocy prawa na rzecz właściwej gminy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną BFG, uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zwracając uwagę na potrzebę wyczerpującej analizy przepisów wewnętrznych oraz oceny ich wpływu na bezstronne procedowanie BFG.

Właściwe zdefiniowanie "budynku wolnostojącego" jest kluczowe przy ustalaniu zasad stosowania uproszczonej procedury zgłoszenia robót budowlanych; brak spełnienia tego warunku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

NSA orzekł, że decyzja nakazująca rozbiórkę budynku może być zmieniona po upływie terminu realizacji, jeśli spełnione są przesłanki z art. 155 K.p.a., jednak upływ terminu oraz bezpieczeństwo publiczne mogą stanowić przesłanki negatywne uniemożliwiające taką zmianę.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w tym wykonywanie transportu bez ważnego świadectwa ATP, nie zostaje uchylona pomimo powoływania się na utrudnienia wynikające z pandemii COVID-19, jeśli nie wykaże aktywnego działania w celu realizacji obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchybienia proceduralne podnoszone przez skarżącego nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniało wymogi kontroli instancyjnej, a ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane.

NSA potwierdził niedopuszczalność stosowania w MPZP zapisów skutkujących faktycznym zakazem lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, naruszających art. 46 specustawy poprzez praktyczne wyłączenie możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Dopuszcza się prowadzenie jednej wspólnej ewidencji dla aktywności objętej zwolnieniem podatkowym na podstawie zezwoleń oraz decyzji o wsparciu, pod warunkiem zgodności z miejscem i zakresem udzielonej pomocy publicznej.

Sporny obiekt spełnia kryteria budynku według u.p.o.l., a zatem podlega opodatkowaniu jako budynek. Normatywne cechy budynku, takie jak trwałe związanie z gruntem, obecność fundamentów, ścian i dachu, są spełnione, niezależnie od sposobu ich montażu czy możliwości przeniesienia. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.