NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając chińskie pochodzenie towarów i zasądzenie cła antydumpingowego, uznając brak istotnego przetworzenia w Indiach za przesądzający.

Odbiorca towaru, który nie był stroną postępowania celnego, nie ma prawa do wniesienia odwołania od decyzji organu celnego o zajęciu towaru na podstawie Unijnego Kodeksu Celnego.

Organ administracji jest związany prawomocnym wyrokiem uchylającym decyzję i zobowiązany do rozstrzygnięcia wniosku o skrócenie taryfy zgodnie z nim. Złożenie wniosku o nową taryfę nie zmienia prawnie wiążących wskazań sądu co do dalszego postępowania.

Sąd przywrócił termin na złożenie wniosku o dofinansowanie, uznając, że awaria zasilania stanowiła usprawiedliwiającą okoliczność braku winy w jego uchybieniu.

Doręczenia korespondencji na adres wskazany w CEIDG są skuteczne, zawieszając bieg przedawnienia, nawet gdy adres nie jest miejscem faktycznego zamieszkania skarżącego, o ile nie dokonano jego zmiany w rejestrze.

Skarga kasacyjna, jako niezadana, zostaje oddalona; brak naruszenia przepisów postępowania oraz niewystarczające uzasadnienie zarzutów uniemożliwia zmianę wyroku sądu I instancji.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował prawo, a podnoszone zarzuty proceduralne nie miały wpływu na istotę sprawy.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być należycie uzasadnione, zgodne z zasadą proporcjonalności, a organ podatkowy ma obowiązek szczegółowego przedstawienia przesłanek wraz z konkretnymi czynnościami weryfikacyjnymi.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwłaszcza kolejne, wymaga wskazania konkretnych, nadal niewyjaśnionych wątpliwości oraz czynności niezbędnych do ich usunięcia. Organ nie może wstrzymać zwrotu w całości wyłącznie z powodu prowadzenia postępowania podatkowego, jeżeli nie uzasadni, dlaczego zwrot nie przysługuje również w części niezakwestionowanej ustaleniami

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu niewykazania istnienia specyficznych cech zakupionych laptopów, które uzasadniałyby uznanie wydatku za pomoc de minimis w kontekście potrzeb osób niepełnosprawnych.

Nałożenie obowiązku kwarantanny, zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń, nie wymaga formy decyzji administracyjnej, lecz może być realizowane poprzez czynności administracyjne, co jest zgodne z Konstytucją RP i służy ochronie zdrowia publicznego.

Nałożenie obowiązku kwarantanny, na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu zakażeniom, może odbywać się bez decyzji administracyjnej, gdyż jest aktem materialno-technicznym. NSA uznaje tę czynność za zgodną z ustawowymi regulacjami i celami ochrony zdrowia publicznego, potwierdzając dopuszczalność takiego działania organów sanitarnych.

Obowiązek kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu zakażeń może być nakładany w formie czynności administracyjnej bez konieczności formalnej decyzji administracyjnej, jeśli opiera się na standaryzowanej ocenie zagrożenia epidemiologicznego.

Raport kontrolny, pomimo jego sporządzenia w odrębnym postępowaniu, może stanowić dowód, jeśli obejmuje to samo gospodarstwo oraz rok referencyjny. Brak dokładnych pomiarów nie czyni raportu niemiarodajnym, jeśli działki nie kwalifikują się do płatności.

Podatnik uczestniczący w transakcjach stanowiących element oszustwa karuzelowego traci prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli wiedział albo przy zachowaniu racjonalnie wymaganej staranności powinien był wiedzieć o oszukańczym charakterze obrotu. Dla tej oceny nie jest konieczne ustalenie jego aktywnego udziału w oszustwie, uzyskania korzyści ani szczegółowe rozróżnienie transakcji z rzeczywistym

Czynności montażu systemów OZE przez gminę na rzecz mieszkańców, finansowane częściowo dotacjami, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego VAT, gdy koszty pokrywają zaledwie część wydatków i brak zysku gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz postanowienie organu podatkowego ograniczające zwrot VAT, uznając niezasadność przedłużania terminu zwrotu w świetle zakończonej kontroli. Wyrok podkreśla konieczność należytego uzasadnienia decyzji administracyjnych w kontekście ochrony praw podatników.

Organ podatkowy jest uprawniony do przedłużenia terminu zwrotu VAT, jeżeli istnieją obiektywne przesłanki weryfikacji zasadności zwrotu, wynikające z charakteru transakcji i prowadzonych kontroli, co jest zgodne z art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u.