W postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność obiektu z miejscowym planem, prowadzonym na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej, organ jest obowiązany ustalić relewantne parametry i funkcję obiektu w niezbędnym zakresie, lecz pozostaje związany treścią żądania strony. Nie może ani zastępować wnioskodawcy w określeniu przedmiotu wniosku, ani dokonywać w trybie zaświadczeniowym
NSA uznano, że zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione. Postępowanie organów było zgodne z przepisami prawa administracyjnego i ochrony przeciwpożarowej, a skarga kasacyjna nie wskazywała na okoliczności uzasadniające jej uwzględnienie.
Podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli, nawet jeśli nie sprawują faktycznego władania, o ile nie wykażą ujawnionej na zewnątrz woli samoistnego posiadania przez inny podmiot.
Kwalifikacja obiektów jako budowli lub budynków wymaga szczegółowej analizy cech technicznych i trwałego związania z gruntem, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Należy unikać błędnej klasyfikacji zgodnie z orzecznictwem NSA.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu w związku z brakiem wykazania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności w kontekście dowolnej oceny dowodów oraz błędnie zakwalifikowanych transakcji jako kosztów uzyskania przychodów.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że do uznania wpłat od anonimowych darczyńców dokonywanych podczas streamingu za darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego nie jest wymagane ustalenie tożsamości darczyńców. Wpłaty te, mając charakter nieodpłatny i spełniający essentialia negotii, mogą podlegać regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Brak ustalenia rzeczywistej daty doręczenia decyzji przez stronę, przy istniejących możliwościach tego ustalenia, skutkuje brakiem podstaw do przywrócenia terminu na wniesienie odwołania. Należyta staranność wymaga aktywnego działania w celu zdobycia wiedzy o doręczeniu.
Sprawa dotycząca roszczenia o rekompensatę w transporcie zbiorowym jest cywilnoprawna; postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Za kwantyfikację roszczenia odpowiada umowa cywilnoprawna.
Roszczenie o rekompensatę w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny i nie podlega merytorycznemu rozstrzygnięciu przez organy administracyjne; umorzenie postępowania administracyjnego jest zasadne.
Decyzja rejestracyjna wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób rażący, co skutkuje koniecznością uchylenia tej decyzji, mimo powołanych skutków społeczno-ekonomicznych rejestracji pojazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione priorytetowe stosowanie przepisów rozporządzenia z 1959 r. nad normami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że tak nakreślone obciążenie prawne narusza zaufanie inwestora do obowiązujących aktów prawa miejscowego.
Skarga kasacyjna została uwzględniona, a NSA uznał, że brak świadectwa homologacji w decyzji rejestracyjnej pojazdu stanowił rażące naruszenie prawa. W konsekwencji uchylono decyzję i wyrok WSA, podkreślając nadrzędność zasad praworządności.
Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 293 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniona, gdyż przepis nie chroni bezwzględnie informacji już znanych kontrahentowi podatnika. W przypadku istnienia znaczącego interesu gospodarczo-prawnego, zaświadczenie winno być wydane.
Przewidziana w art. 166a § 2 u.p.e.a. możliwość dokonywania, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłat koniecznych dla prowadzenia działalności gospodarczej odnosi się wyłącznie do środków pozostających na zajętym rachunku bankowym zobowiązanego, a nie do środków przekazanych już na rachunek depozytowy organu. Zwolnienie tych środków na podstawie art. 13 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. wymaga wykazania
Dla zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie wystarcza posiadanie faktury ani wykazanie zużycia towaru w działalności. Podatnik powinien wykazać rzeczywiste nabycie towaru od podmiotu wskazanego w fakturze, za określoną cenę. Faktura nierzetelna podmiotowo i nieodzwierciedlająca faktycznej transakcji nie może stanowić dowodu poniesienia kosztu podatkowego
Warunek finansowania klubu sportowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o sporcie, stanowiący przesłankę ulgi sponsoringowej z art. 18ee ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p., nie jest spełniony, gdy statut klubu dopuszcza podział zysku, w szczególności wypłatę dywidendy akcjonariuszom. Bez znaczenia pozostaje faktyczne przeznaczanie dochodów na cele statutowe lub umowne ograniczenie sposobu wydatkowania środków
Za zobowiązania spółki z tytułu zwrotu dofinansowania mogą odpowiadać wyłącznie osoby posiadające formalny status członka zarządu, ujawnione w rejestrze KRS. Członek zarządu A.B. nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych, dlatego solidarna odpowiedzialność jest uzasadniona.
Późniejsza aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli zmiana ta nie została dokonana z datą wcześniejszą niż wydanie ostatecznej decyzji wymiarowej. Organ podatkowy jest związany danymi ewidencyjnymi obowiązującymi w czasie ustalania podatku, a ich zmiana wywołuje skutki na przyszłość
Kruszenie kostki brukowej przez przedsiębiorcę bez wymaganego zezwolenia uznaje się za przetwarzanie odpadów, a taki materiał należy kwalifikować jako odpad w rozumieniu ustawy, co skutkuje prawnymi obowiązkami w zakresie gospodarki odpadami.
Przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia uzasadnia nałożenie adekwatnej administracyjnej kary pieniężnej. Nawet bez wykazania bezpośrednich szkód, taki czyn stanowi istotne naruszenie przepisów ustawy o odpadach, mających na celu ochronę zdrowia publicznego oraz środowiska.