W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.

Zwaloryzowana wysokość opłaty przekształceniowej, określana w zawiadomieniu zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga decyzji administracyjnej, a umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione brakiem podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji.

Zgłoszenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej jest nieuzasadnione. Waloryzacja powinna być dokonana zawiadomieniem, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2018 r., dokonuje się poprzez zawiadomienie przez organ oraz nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; brak jest podstaw do stosowania trybu administracyjnego z uwagi na charakter techniczny waloryzacji.

Z waloryzacji opłaty przekształceniowej właściwy organ informuje pisemnie, nie wydając decyzji administracyjnej – w przedmiocie waloryzacji nie stosuje się art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i jest dokonywana poprzez zawiadomienie.

Zwaloryzowana opłata przekształceniowa nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Procedura waloryzacji uregulowana jest odrębnie i nie obejmuje stosowania art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

Brak podstaw prawnych do władczego ustalenia wysokości zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Zaskarżony wyrok WSA prawidłowo wskazuje na obowiązek organu administracyjnego do terminowej reakcji na wnioski obywateli dotyczące bezczynności, mimo wymogu wszczynania postępowań z urzędu w sprawach samowoli budowlanej (art. 72a Prawa budowlanego).

Przepisy statuujące wybór członków Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, bez uwzględnienia obligatoryjnych przedstawicieli osób starszych, naruszają art. 5c ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje koniecznością ponownej oceny legalności uchwały przez WSA w Szczecinie.

Importowane elementy konstrukcyjne, które nie stanowią kompletnej szklarni z uwagi na brak ścian i dachu, nie mogą być klasyfikowane jako prefabrykowane budynki (kod TARIC 9406 90 31 00), lecz jako konstrukcje z żelaza (kod TARIC 7308 90 98 90), co uzasadnia zastosowanie zakazu importu i odmowę zwolnienia do obrotu.

NSA orzekł, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, oparta na ochronie prywatności bez dostatecznego uzasadnienia, stanowi naruszenie prawa procesowego, a brak szczegółowych wyjaśnień uzasadnia uchylenie decyzji organów niższych instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skreślenie z listy studentów z powodu niewniesienia opłat jest zgodne z prawem, nawet jeśli występują przesłanki fakultatywne. Decyzja organy uczelni była uzasadniona niewniesieniem opłat, co stanowi wystarczającą podstawę do jej podjęcia.

Aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków wymaga stosownej dokumentacji geodezyjnej. Brak przedłożenia takowej dokumentacji przez zainteresowanego skutkuje zasadnym oddaleniem wniosku o aktualizację przez organy administracyjne.

Producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża seryjnie zakupowane od innych podmiotów nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy w ramach środków wsparcia nadzwyczajnego, jeśli skupowane produkty nie pochodzą z własnej produkcji rolniczej.

Zastosowanie przepisu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie zawiadomienia stron postępowania dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi zgodny z prawem sposób postępowania, a brak przesłanek wskazujących na naruszenie tych zasad uniemożliwia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

NSA stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy Popów w części dotyczącej całkowitego zakazu zabudowy na działkach 2R, naruszającego zasadę proporcjonalności. Uznaje zarzut naruszenia prawa własności w tym zakresie za zasadny. Oddala skargę kasacyjną w zakresie ograniczenia hodowli powyżej 40 DJP na działkach 8RM, uznając je za proporcjonalne i zgodne z interesem publicznym.