W przypadku braku transakcji na rynku dla budowli publicznych, możliwe jest zastosowanie metody odtworzeniowej do określenia ich wartości podatkowej, pod warunkiem rzetelnej oceny odpowiedniej opinii biegłego.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe zachodzi, gdy nie zgłoszono w terminie wniosku o upadłość i nie wskazano mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie wierzycieli, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Nieruchomość stanowiąca przedmiot decyzji komunalizacyjnej, nieudokumentowana jako przekazana w zarząd państwowej jednostce organizacyjnej zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami, staje się mieniem gminy z dniem 27 maja 1990 roku na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zaległości podatkowe, jeśli nie zgłosił w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wskazał mienia umożliwiającego zaspokojenie zobowiązań, tym samym nie wykazując przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie dopuściła się bezczynności w postępowaniu o wpis na listę radców prawnych, przekraczając ustawowy termin, co nie zostało usprawiedliwione podjętymi czynnościami procesowymi.

Skarga kasacyjna T.G. zostaje oddalona, bowiem wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 26 października 2022 r. należycie ocenił legalność opinii Wójta o lądowisku, uwzględniając kwestie hałasu i zgodność z polityką przestrzenną.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że granice skargi kasacyjnej ograniczają ocenę sądu do etapu rozpoznania odwołania od decyzji administracyjnej w zakresie skargi na bezczynność oraz przewlekłość postępowania, z wyłączeniem wcześniejszych postępowań. NSA potwierdził dyskrecjonalność uznania sędziowskiego w zakresie przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ppsa.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej. Jej kwestionowanie nie uprawnia do wydania decyzji, o czym decyduje art. 10 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej, jako czynność materialno-techniczna, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jej forma ogranicza się do pisemnego zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a tej ustawy.

Waloryzacja wysokości opłaty przekształceniowej, dokonana na podstawie art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zwaloryzowana opłata obwieszczana jest właścicielowi poprzez pisemne zawiadomienie, co nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie waloryzacji zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej; w tym zakresie stosuje się procedurę zawiadomienia, o której mowa w art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r., waloryzacja opłaty przekształceniowej jest dokonywana poprzez zawiadomienie właściciela nieruchomości, co wyłącza konieczność wydania decyzji administracyjnej, a w razie sporu, do umorzenia postępowania.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej według art. 10 ustawy przekształceniowej; postępowanie takie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej z ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; ograniczana jest do pisemnego zawiadomienia. Brak podstaw do kontroli instancyjnej uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że zwrot nienależnie pobranego świadczenia jest uzasadniony jedynie w przypadku, gdy świadczeniobiorca miał świadomość braku uprawnienia do jego pobierania; uchylono wcześniejsze decyzje i wyrok WSA z naruszeniem prawa materialnego i procesowego.

Egzekucja administracyjna obowiązku wydania nieruchomości jest dopuszczalna nawet w przypadku wewnętrznej sprzeczności decyzji administracyjnej, o ile nie narusza ona przepisów procesu egzekucyjnego. Wierzyciel nie jest zobowiązany do rozstrzygania o niedopuszczalności egzekucji wynikającej z wewnętrznych sprzeczności tytułu wykonawczego.