Tytuł wykonawczy nie spełniający wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym brak klauzuli organu egzekucyjnego, skutkuje obowiązkowym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, niezależnie od innych okoliczności postępowania.

Dopuszczalność ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przy braku wymogu decyzji środowiskowej, jest zgodna z aktualnym stanem prawnym i nie narusza prawa środowiskowego ani proceduralnego.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w związku z jego sprzedażą osobom nieletnim następuje na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, niezależnie od winy sprzedawcy.

Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za nieosiągnięcie poziomu recyklingu jest niezależna od elementu winy, a regulacje krajowe nie naruszają zasady "zanieczyszczający płaci" określonej w przepisach unijnych.

Stwierdzenie faktu władania publicznego nad gruntem i jego zajęcia jako drogi publicznej wymaga pełnego udowodnienia zgodnie z art. 73 ustawy. Organy muszą precyzyjnie ustalić stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r., eliminując wątpliwości na korzyść obywatela.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sąd nie stwierdził naruszeń przepisów uzasadniających jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, potwierdzając uchylenie decyzji odmownej w sprawie prawa do rekompensaty, uznając tym samym za niewystarczające działania organu w zakresie oceny dowodów obywatelstwa i zamieszkiwania właścicielki przed 1939 r.

Operat szacunkowy, na którym oparto decyzję o przyznaniu odszkodowania, został sporządzony prawidłowo, uwzględniając właściwą metodologię wyceny przy braku wystarczających danych dla nieruchomości drogowych, co czyni zarzuty kasacyjne niezasadnymi.

Wniesienie skargi na bezczynność organu administracyjnego jest dopuszczalne niezależnie od pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, pod warunkiem jego wcześniejszego wniesienia, przy czym art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. w odniesieniu do rozpoznawania takich spraw.

Skarga kasacyjna na wyrok sądu I instancji w przedmiocie świadczeń opiekuńczych musi wskazywać konkretne naruszenia prawa materialnego i podstaw do zmiany decyzji. Wyrok NSA oddalający skargę podkreśla, że błędy proceduralne czy faktograficzne nie podlegają rekwalifikacji jako błędy w wykładni prawa.

Pismo organu administracji nieopatrzone wymaganymi formalnościami decyzji administracyjnej nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od niego.

Uchwała Rady Miejskiej odwołująca wiceprzewodniczącego podjęta w trybie zdalnym na podstawie art. 15zzx ustawy antycovidowej, choć naruszyła lokalny statut, była zgodna z prawem, ponieważ ustawa o zapobieganiu COVID-19 stanowi prawo szczególne wobec przepisów lokalnych.