Skarga kasacyjna opierająca się na zarzutach naruszenia procedury doręczenia decyzji administracyjnych z 1958 r. oraz niedopuszczalności odwołania jest bezzasadna, gdyż decyzje te są w obrocie prawnym, a przesłanki dopuszczalności odwołania nie zostały spełnione.

Wznowienie postępowania administracyjnego, w którym upłynął pięcioletni termin, uniemożliwia uchylenie decyzji administracyjnej, nawet w przypadku stwierdzenia jej sprzeczności z prawem materialnym lub procesowym.

Umowa o wykonanie tłumaczenia, która nie konkretyzuje indywidualnego, trwałego rezultatu, stanowi umowę o świadczenie usług podlegającą ubezpieczeniu zdrowotnemu, a nie umowę o dzieło. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko Sądu I instancji i organu administracji o właściwej kwalifikacji prawnej umowy.

Osoba składająca żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w kontekście odpowiedzialności zawodowej inżynierów budownictwa nie posiada automatycznie statusu strony, co uniemożliwia jej inicjowanie postępowania.

Bezczynność organu administracji publicznej nie musi automatycznie wiązać się z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza gdy jej przyczyna leży po stronie innych uczestników postępowania.

Postanowienie blokady rachunku bankowego oraz jej przedłużenie na 3 miesiące są zgodne z prawem, gdy istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a organy dysponują informacjami uzasadniającymi podejrzenie działalności związanej z wyłudzeniami skarbowymi.

Złożenie protestu w przedmiocie oceny projektu finansowanego ze środków europejskich wymaga jednoznacznego identyfikowania zaskarżanych kryteriów, co wyklucza ponowną ocenę niezawartych w proteście kryteriów. W konsekwencji, brak literalnego wskazania niektórych kryteriów wyklucza kontrolę sądową ich oceny.

Proces scalenia gruntów zgodny z ustawą o scalaniu i wymianie gruntów, realizuje cel poprawy warunków gospodarowania, nawet gdy nie spełnia wszystkich indywidualnych oczekiwań uczestników. Organy administracyjne mają prawo do uznaniowych decyzji, o ile nie jest przekroczona ich dowolność.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, uznał za prawidłowe uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych, wskazując, że istnienie rodzeństwa nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.

Faktury dokumentujące podatek naliczony muszą odzwierciedlać rzeczywiste transakcje; brak tej zgodności wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT. Podatnik powinien dochować należytej staranności w weryfikacji kontrahentów; jej brak uniemożliwia powoływanie się na dobrą wiarę.

Nieruchomość stanowiąca własność przedsiębiorcy, którego aktywność ma wyłącznie charakter gospodarczy, podlega opodatkowaniu stawką dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli w świetle obiektywnych okoliczności jest faktycznie lub potencjalnie wykorzystywana w tej działalności. Prowadzenie na gruncie robót budowlanych odpowiadających przedmiotowi działalności właściciela przesądza

Zasada zaufania do organów podatkowych, wywodzona z art. 2 Konstytucji RP i wyrażona w art. 121 § 1 O.p., wyklucza określenie zaległości VAT wskutek późniejszej zmiany utrwalonej wykładni, jeżeli podatnik przy zawieraniu długoterminowej umowy z organem państwa racjonalnie opierał się na wcześniejszej praktyce organów. Usługa utrzymania dróg w systemie „utrzymaj standard” może stanowić świadczenie kompleksowe

Dla zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nie jest konieczne udowodnienie prawidłowego doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania. Wystarczające jest ustalenie, także na podstawie dowodów pośrednich, że akt został wprowadzony do obrotu prawnego ponad 30 lat przed wszczęciem postępowania nieważnościowego, co skutkuje jego obligatoryjnym umorzeniem z mocy prawa.

Dla nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających wystarcza ustalenie, że prywatny grunt był 31 grudnia 1998 r. faktycznie częścią pasa drogowego drogi publicznej oraz pozostawał we władaniu podmiotu publicznego. Władanie może być wykazane dowodami odnoszącymi się do czynności zarządu wykonywanych w ciągu całej drogi, bez potrzeby udowodnienia ich realizacji

Faktury dokumentujące usługi faktycznie wykonane przez podmioty inne niż ich wystawcy nie stanowią podstawy odliczenia podatku naliczonego, jeżeli podatnik wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł wiedzieć o związku transakcji z oszustwem podatkowym. Skuteczne zakwestionowanie ustaleń faktycznych wymaga precyzyjnego sformułowania podstaw kasacyjnych oraz wykazania, że ocena dowodów narusza