Zabudowa na terenach zagrożonych powodzią, wymagająca uzgodnienia z Wodami Polskimi, jest co do zasady niedopuszczalna. Uzgodnienie pozytywne może wystąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy negatywne skutki dla zarządzania ryzykiem powodziowym są wysoce nieprawdopodobne lub nieistotne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd powinien orzekać wyłącznie w granicach interesu prawnego skarżącego. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego winno obejmować tylko te jego ustalenia, które naruszają interes prawny skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość decyzji organów administracyjnych i Sądu Wojewódzkiego co do ustalenia opłaty planistycznej, podkreślając adekwatność zastosowanych procedur w sporządzeniu i ocenie operatu szacunkowego. Skarga nie wykazała podstaw do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia.

W przypadku, gdy decyzja zwrotowa jest opóźniona, zastosowanie znajduje art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co wyklucza naliczanie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji.

Prewspółczynnik ustalony na podstawie proporcji przychodów z opodatkowanej działalności lokalnego transportu zbiorowego do ogólnego przychodu miasta jest zgodny z art. 86 ust. 2a-2b u.p.t.u. i bardziej reprezentatywny niż standardowe metody.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego dotyczące weryfikacji importowanej sklejki były zgodne z prawem i nie można im przypisać cechy bezczynności, uwzględniając rozsądność czasu potrzebnego do przeprowadzenia procedur analitycznych i kontrolnych w kontekście obowiązujących sankcji unijnych.

Brak bezczynności Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego; organ podejmował działania w ramach kontroli celnej zgodnie z przepisami prawa, nie przekraczając rozsądnego terminu dla zwolnienia towaru, uwzględniając obiektywne kryteria i nałożone przez prawo ograniczenia.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej wymaga, aby droga była formalnie zaliczona do odpowiedniej kategorii dróg publicznych przed 1999 r.; brak tej przesłanki skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż podatnik – Powiat G. – może stosować własną metodę obliczenia prewspółczynnika VAT opartą na rzeczywistym czasie wykorzystania obiektu, zamiast metody wskazanej w rozporządzeniu Ministra Finansów, o ile ta metoda dokładniej odzwierciedla specyfikę działalności.

Oddalenie skargi kasacyjnej na bezczynność organu celno-skarbowego jest uzasadnione, gdy organ podejmuje czynności zgodne z rozsądnym terminem weryfikacji, uwzględniając współpracę międzynarodową i przepisy sankcyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie zwrotu dotacji celowej użytej niezgodnie z przeznaczeniem przez Gminę, wskazując na brak uchybień proceduralnych mogących wpłynąć na wynik postępowania. Zasada gospodarowania środkami publicznymi wymagałaby stosowania dotacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Uchylenie decyzji podatkowej w toku egzekucji administracyjnej nie oznacza brak wymagalności obowiązku; uchylona decyzja nie wywołuje skutków do czasu uprawomocnienia, lecz egzekucja nie może być umorzona, a jedynie zawieszona.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne; brak orzeczenia o niepełnosprawności rodziców osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia osobom dalszym, mimo faktycznej rezygnacji z pracy opiekuna z dalszej kolejności.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskazuje na prawidłowość przyjęcia, że nieruchomość niezwięzania z uprzednim zaliczeniem drogi do odpowiednich kategorii nie spełnia przesłanek art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. dla nabycia własności publicznej z mocy prawa.

Nabycie własności nieruchomości przez Gminę Miasto W. z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. możliwe jest wyłącznie przy nienagannym spełnieniu przesłanek, w tym formalnego zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r.

Zobowiązania podatkowe nie mogą być przedmiotem zarzutu przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym, gdy przedawnienie było już rozstrzygane przez sądy administracyjne. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie wpływa na zawieszenie biegu przedawnienia, gdy prawomocne rozstrzygnięcia zostały już podjęte.

Przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 nie samodzielnie uzasadnia przywrócenia terminu, który odbywa się na zasadach określonych w art. 58 k.p.a.; brak wykazania przeszkód nie do przezwyciężenia wyklucza możliwość przywrócenia terminu.