Odstąpienie od uwzględniania kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy nie narusza przepisów prawa, jeśli MPZP sporządzono przed 21 października 2010 roku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja administracyjna jest zgodna z prawem.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej i nie przyznanie skarżącym rekompensaty pieniężnej.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.

Zaświadczenia dotyczące milczącego załatwienia sprawy mogą być wydane tylko w sytuacjach przewidzianych przez przepisy obowiązujące w momencie składania wniosku. Sprawa rozpatrywana jest w trybie art. 217 k.p.a., a wcześniejszy wyrok WSA nie uzasadniał odmowy wydania zaświadczenia.

Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.

Niewłaściwe sumowanie kar za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, polegające na błędnej kwalifikacji naruszeń związanych z obsługą tachografu i czasem pracy kierowców, stanowi naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie takich decyzji przez sąd administracyjny, z obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odmawiając zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze, zgodnie z art. 3 i 6 u.o.g.r.l., nie przekroczył granic uznania administracyjnego, właściwie dokonując wyważenia interesu społecznego i ochrony gruntów.

Zawieszenie postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dopuszczalne, gdy zachodzą przesłanki wskazujące na kolizję zamierzonej inwestycji z projektowanym planem miejscowym, co uzasadnia ochronę ładu przestrzennego uprawnieniami gminy w ramach jej władztwa planistycznego.