Zwolnienie z podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l z 2021 r., obejmuje jedynie grunty zajęte pod budynki i budowle w części lotniczej lotnisk użytku publicznego. Interpretacja ta jest zgodna z opiniami instancyjnych sądów oraz materiałem dowodowym.

Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada subsydiarnie za jej zaległości podatkowe, o ile nie wykaże braku winy w zaniechaniu zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie. Obowiązek ten wynika z przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących odpowiedzialności osób trzecich.

Pisma wymieniane pomiędzy organami administracji publicznej mają charakter informacji publicznej, jeżeli są kierowane do podmiotów zewnętrznych i dotyczą realizacji zadań publicznych; nie są dokumentami wewnętrznymi w rozumieniu u.d.i.p.

Wójt gminy, jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępnienia informacji dotyczących urlopów pracowników pełniących funkcje publiczne, a odmowa ich udostępnienia stanowi bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że bezczynność Rady Gminy w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a obowiązek udostępnienia spoczywa na organie przedstawiającym Gminę.

Dokumentacja jakościowa dotycząca zamówienia publicznego, sporządzona przez podmiot prywatny, nie stanowi informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i jako taka nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Decyzja organu podatkowego o naliczeniu odsetek za zwłokę po 6 miesiącach bez wykazania niezależnych przyczyn opóźnienia jest nieuzasadniona; organy muszą ściśle przestrzegać terminów ustawowych, chyba że istnieją obiektywne przeszkody zewnętrzne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie powinno być zawieszone z uwagi na równoległe postępowanie cofnięcia zezwolenia, przy braku zadeklarowanego zakazu w przepisach regulujących takie postępowania.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe zastosowanie techniki pomiarowej oraz uzasadnione nakładanie kary na podstawie odrębnych przepisów prawnych w kontekście zasady ne bis in idem.

Odmowa wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, oparta na art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej i art. 115a ustawy o Policji uznanym za niezgodny z konstytucją, jest bezpodstawna; ekwiwalent należy obliczyć według zasad obowiązujących przed 6 listopada 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosowanie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu wyeliminowanym przez wyrok TK z 30 października 2018 r. było niedopuszczalne. Organy administracyjne powinny ustalać ekwiwalent za urlop według zasad obowiązujących przed datą orzeczenia TK.

Przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy policjantów w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stosuje się przepisy sprzed 6 listopada 2018 r., a ekwiwalent ustala się uwzględniając przelicznik 1/21, nie 1/30.

Grunty sklasyfikowane jako użytki rolne nie mogą być uznane za "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jedynie na podstawie faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę, ani na podstawie ich ofertowej sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.

Sama cesja wierzytelności odszkodowawczej nie daje nabywcy przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, zgodnie z art. 28 KPA oraz art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Istotne odstąpienie od projektu budowlanego dotyczy także zmian wpływających na obszar oddziaływania obiektu, pomimo iż są one formalnie częścią projektu architektoniczno-budowlanego, a nie projektu zagospodarowania działki lub terenu.

Nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne jest podlegające zwrotowi, gdy skarżący został należycie pouczony o braku prawa do świadczenia, a mimo to nie sprawował faktycznej opieki. Skarga kasacyjna oddalona.

Uchwała Rady Miasta Poznania dotycząca bonifikat na komunalne lokale mieszkalne była zgodna z prawem. Gmina ma prawo ustalać warunki bonifikat, a różnicowanie stawek nie narusza zasady równości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem jako warunek przyznania świadczenia wychowawczego musi być ściśle spełniona, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia w przypadku braku stałego zamieszkania dziecka z wnioskodawcą.