Brak zezwolenia kategorii V oraz przewóz pojazdem nienormatywnym skutkują odpowiedzialnością przewoźnika, niezależnie od podzielności ładunku. To przewoźnik musi zapewnić zgodność z przepisami poprzez właściwą organizację załadunku.

Wykonywanie przewozu osób pojazdem niespełniającym wymogów dla taksówek, przez przedsiębiorcę posiadającego licencję taksówkową, stanowi naruszenie uprawniające do nałożenia kary administracyjnej za przewóz okazjonalny bez odpowiedniej licencji.

Nader krytycznie należy ocenić bezrefleksyjne korzystanie z narzędzi AI przez zawodowego pełnomocnika przy sporządzaniu pism procesowych składanych w imieniu mocodawcy do sądu. Wątpliwości budzi etyczny wymiar takiego działania, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę to, że zawodowy pełnomocnik pobiera wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi prawne, a jego mocodawca ma prawo oczekiwać, że sporządzane

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Wójta Gminy […], potwierdził zasadność stwierdzenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, uznając brak formalnej decyzji odmownej za niewłaściwe postępowanie organu.

Umieszczenie odpadów na nieczynnym składowisku nie zostało jednoznacznie sklasyfikowane jako magazynowanie lub składowanie, co wymaga ponownego rozpoznania i zdroworozsądkowej oceny organów administracyjnych, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa ochrony środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniając lokalizację inwestycji w obszarze chronionym, odmienne od dotychczasowych opinie lokalnych organów translokacyjnych, oraz możliwość znaczącego oddziaływania na środowisko.

Uchwała Rady Miejskiej w Łomiankach podjęta w sprawie ustanowienia miejsca pamięci narodowej na prywatnym terenie naruszała prawo własności oraz wykraczała poza kompetencje rady gminy, co skutkowało jej nieważnością w całości.

Naliczanie opłat za usunięcie drzew musi uwzględniać szczególne wymogi wskazane w decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 84 ust. 7 u.o.p., co wyklucza stosowanie ogólnych zasad pomiaru obwodów pni z art. 85 u.o.p.; skarga kasacyjna była bezzasadna i podlegała oddaleniu.

NSA uchyla wyrok WSA, który uwzględnił skargę na decyzję umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące umorzenia opłaty podwyższonej, bez wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Zbieranie odpadów nie stanowi usługi w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że działalność ta była niezgodna z planem i nie mogła być kontynuowana po wygaśnięciu wcześniejszego zezwolenia, wymagając zgodności z aktualnymi przepisami.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 156 § 5 i § 5b k.p.k., udostępnianie dokumentów z akt zakończonego postępowania przygotowawczego podlega przepisom k.p.k., wykluczając zastosowanie u.d.i.p. Tym samym dokumenty te nie są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka poprawiającego właściwości gleby wydane podmiotowi, który nie jest producentem w rozumieniu art. 4 ustawy o nawozach i nawożeniu, jest dotknięte rażącym naruszeniem prawa i zasadnie może zostać unieważnione.

Dla ustalenia warunków zabudowy instalacji odnawialnego źródła energii, niezależenie od mocy, art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza obowiązek badania zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej.

Czyn, o którym mowa w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej za każde odrębne naruszenie przepisów zawartych w różnych załącznikach ustawy, nawet jeśli naruszenia te zostały stwierdzone w ramach jednej kontroli.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi precyzyjnie określać wszystkie istotne parametry techniczne przedsięwzięcia, celem pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Brak tych elementów narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie naruszał w sposób nieuzasadniony prawa własności skarżącego i był zgodny z prawem. NSA potwierdza, że ograniczenia w planie są proporcjonalne.

Skarga kasacyjna jest zasadna; niedopełnienie przez WSA wymagań oceny dowodów skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy, szczególnie pod kątem dobrej wiary podatnika w rozliczaniu faktur. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA.