Przewlekłe prowadzenie postępowania przez Rektora Uniwersytetu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny częściowo uwzględnił skargę kasacyjną, uznając, że specyficzne okoliczności sprawy nie pozwalały na przypisanie rażącego charakteru przewlekłości.

NSA podkreśla, że art. 154 k.p.a. można stosować do decyzji związanych w kontekście zmiany wykładni prawa, pozwalając na uchylenie decyzji ostatecznej sprzecznej z aktualnym porządkiem prawnym. Orzeczenie TK i wykładnia sądów administracyjnych muszą być brane pod uwagę przy ocenie zasadności takich decyzji.

Dalsze przetwarzanie danych osobowych wnioskodawczyni przez bank po niezakończonym uzyskaniem umowy zapytaniu kredytowym jest niedopuszczalne, gdyż brak podstaw prawnych uzasadniających takie działanie po osiągnięciu celów oceny zdolności kredytowej.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie unijnych środków ograniczających, w postaci wywozu towarów objętych zakazem, jest zgodne z prawem, a jej wysokość musi być ustalona w oparciu o zasadę proporcjonalności, skuteczności oraz prewencji zgodnie z regulacjami unijnymi.

Decyzja organu celnego o klasyfikacji taryfowej towaru jako zrębów drzewnych i odmowie ich zwolnienia do dopuszczenia do obrotu jest prawidłowa. Opinia biegłego w pełni spełniała wymogi procesowe, a jej konkluzje pozostają w zgodzie z przepisami unijnego kodeksu celnego.

Działający w okresie przed dniem 6 listopada 2018 r. przepis ustawy o Policji, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, wyłączającym zastosowanie współczynnika 1/30, obliguje organ do przywrócenia racjonalnej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie było wadliwe, gdyż nie zapewniało należytej staranności w ocenie żądanej informacji jako publicznej; wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Brak interesu prawnego Miasta Stołecznego Warszawy w zaskarżeniu decyzji o przydziale lokalu jako kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi policji uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej; sprawy cywilnoprawne dotyczące własności powinny być rozstrzygane przed sądami powszechnymi.

Przewlekłość prowadzenia postępowania przez Rektora Uniwersytetu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co wyklucza możliwość wymierzenia grzywny. Brak rażącego naruszenia wynikał z niedostatecznej oczywistości bezczynności oraz z uwzględnionych uwarunkowań organizacyjnych Uniwersytetu.

W postępowaniu o przydział kwatery tymczasowej dla funkcjonariusza Policji, Miasto Stołeczne Warszawa nie posiada interesu prawnego umożliwiającego uznanie go za stronę postępowania w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrok NSA utrzymuje w mocy stanowisko, że gospodarowanie lokalami na cele policyjne nie nadaje tytułu prawnego do ingerencji w postępowanie właścicielowi lokalu.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej, w przypadku braku oczywistego interesu prawnego wnioskodawcy, jest zasadna na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Przepis art. 115a ustawy o Policji w nowym brzmieniu, stosowany do ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, nie obejmuje wysokości przelicznika, a jedynie zasady jego ustalania. Interpretacja przepisów nie utrudnia stosowania zasad wyznaczonych przez orzecznictwo.

Organ celny nie może odmówić zwolnienia z VAT wyłącznie na skutek uchybienia formalnego, jeśli spełnione są materialne przesłanki zwolnienia i brak zagrożenia dla systemu VAT. Art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 stosuje się także do spraw celnych.

Obowiązki wynikające z systemu ubezpieczeń społecznych mają charakter przymusowy i są zgodne z zasadami konstytucyjnymi, wynikającymi z zasady solidaryzmu społecznego. Oświadczenia woli nie niweczą obowiązków wynikających z przepisów prawa publicznego.

Środki przyznane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie stanowią dotacji budżetowej wyłączonej z egzekucji administracyjnej według art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a.

Odmowa przeprowadzenia obligatoryjnego wywiadu środowiskowego uniemożliwia przyznanie zasiłku stałego. Brak współpracy wnioskodawcy z pracownikami socjalnymi uzasadnia odmowę świadczenia, nawet w kontekście specyficznych okoliczności związanych z pandemią COVID-19.

Skarga kasacyjna NSA odnosi się do błędnego określenia podmiotu odpowiedzialnego za zwrot dotacji niewykorzystanej zgodnie z przeznaczeniem, wynikającego z braku ustalenia faktycznego podmiotu prowadzącego placówkę oświatową w momencie wydatkowania środków. NSA uchylił decyzje administracyjne obarczone istotnym naruszeniem przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za wadliwe dowody z nagrań wizualnych, które nie zostały prawidłowo przeprowadzone i utrwalone, co skutkowało uchyleniem decyzji administracyjnych oraz skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania.